इंटरस्टेलर

"इंटरस्टेलर"

----------

काही विशेष कारण नसताना काहीकाही गोष्टी आपल्या हातनं त्या त्या वेळेला होत नाहीत...पण काही काळ उलटल्यावर का होईना त्या होतात आणि मग एक विलक्षण पूर्तीचा, काहीतरी अचिव्ह केल्याचा, एक प्रकारचा कृतकृत्यतेचा जो काही आनंद मिळतो नं तो अवर्णनीयच असतो...शब्दांत मांडणं मुश्कील!...

मला आलेयत् असे अनुभव आयुष्यात! म्हंजे मला हवी तेव्हा न भेटलेली काही माणसं उशीरानं, पण अतर्क्य प्रकारे भेटणं, काही विलक्षण स्थळं जिथे खूप वर्षांपूर्वी जायचं राहून गेलं होतं त्या ठिकाणी ध्यानीमनी नसताना जायला राहायला मिळणं, खूप पूर्वीपास्नं डोक्यात असलेली काही पुस्तकं उशीराने का होईना आचानकच हातात येणं आणि तसंच काही सिनेमे -- जे खरं कधीच पाहायला हवे होते - पण आता उशीरा का होईना ते एंजाॕय करायला मिळणं! उदाहरणार्थ - काल रात्री पाहिलेला क्रिस्तोफर नोलानचा "इंटरस्टेलर"!!

हा सिनेमा २६ आॕक्टोबर २०१४ रोजीचा! म्हणजे चक्क सात वर्षं जुना!!..पण डोस्क्यातल्या लिस्टमधे जे शेकडो मूव्हीज "बघायचेच्च/ Must see" म्हणून ठेवलेत त्यात तो साठून राहिला होता...काल अचानकच 'तोच्च पाहावा' असं डोस्क्यात आलं...पाहिला..आणि वेडाच्च झालो!

रिलेटिव्हिटी, स्पेस-टाईम, ब्लॕक होल, टाईम ट्रॕव्हल आणि वर्म होलसारख्या एकेक विलक्षण सायंटिफिक कल्पना आणि त्या सर्वांचं एक अतिशय कंन्व्हिन्सिंग असं भन्नाट सादरीकरण!

ब-यांचदा सायन्स-फिक्शन (Sci-Fi) मूव्हीज म्हणजे प्रचंड स्पेशल इफेक्ट्स (SFx) वापरुन केलेलं रोमांचक, थ्रिलिंग, वेगवान सादरीकरण असतं...आपल्याला गुंगवणारं..पण तरी काहीसं वरवरचं!...पण "इंटरस्टेलर" वरवरचा राहात नाही तो कमालीचा भिडतो आणि घुसतोच्च मनांत! आरपार...

"अद्भूताचं, पॕरलल वर्ल्ड, स्पेस/अॕस्ट्राॕनाॕमीचं" वेड आसणा-या माझ्यासारख्याला तो जरा जास्तच भावला कारण त्याला कन्व्हिंन्सिग स्टोरीबरोबरच, 'बाप-लेकीच्या नात्यातला बंध' हा कणखर गाभा असल्यामुळे!

तसं पाहिलं तर कथा एका वाक्यात मांडता येणारी - "पृथ्वीवरचं मानवाचं अस्तित्वं एहाना धोक्यात आल्यानं, पृथ्वी सोडून अंतराळात प्रचंड अंतरं पालथी घालत मानवजातीला कायमची वस्ती करण्यायोग्य ग्रह शोधणा-या कथानायकाची कथा"!

पण या वाक्याला नोलान नं जी ट्रीटमेंट दिल्ये ती पाहताना....नव्हे, अनुभवताना आपण अचंबित होतो! 

तसं तर या सिनेमाच्या तब्बल ४६ वर्षं आधी म्हणजे १९६८ साली, स्टॕन्ले क्युब्रिकनं "2001: A Space Odyssey" हा काळाच्या पुढचा, अचाट सिनेमा बनवला होता...आणि तेव्हापास्नं ते "इंटरस्टेलर" येईपर्यंतच्या मधल्या ४६ वर्षांमधे "स्टार ट्रेक, स्टार वाॕर्स (चार भाग),  इ.टी., एल्यन्स, बॕक टू द फ्युचर (तीन भाग), क्लोज एनकाउंटर्स आॕफ द थर्ड काईंड" असे कितीतरी मूव्हीज येऊन गेले आणि मी ते सगळेच अधाश्यासारखे बघत गेलो होतो त्या त्या वेळी..अगदी मुंबईतली फोर्ट साईडची थिएटरं पालथी घालत...त्या सगळ्या मूव्हीजमधे टेक्नीकल सफाई होती, व्हिज्युअल इफेक्ट्स होते ..स्टार वाॕर्सला तर 'द ग्रेट' "जाॕन विल्यम्स"चं अफलात्तून म्युझिक होतं..

पण तरी हा काल पाहिलेला "इंटरस्टेलर"चा इंम्पॕक्ट काही आगळाच म्हणता येईल!!...एकतर SFx , VFx चं तंत्रज्ञान त्या आधीच्या सगळ्या मूव्हीजच्या तुलनेत २०१४ पर्यंत कॕयच्यॕकॕय अॕडव्हान्स झालेलं, त्यामुळे यातली 'वर्म-होल'मधे शिरल्यानंतरची दृश्यं...जिथे स्पेस-टाईमचं एक अद्भूत रसायन तयार होऊन स्पेसशिप कल्पनातीत गतीनं आपल्या आकाशगंगेतनं वेगळ्याच आकाशगंगेत शिरते...आणि पुढे जाऊन नायक एका विचित्र कालमितीत अडकतो आणि एकाचवेळी भूतकाळ आणि वर्तमानाचा अनुभव घेतो...वगैरे..ते जे काही पडद्यावर दाखवलंय त्याला तोडच्च नाही!..

मुख्य म्हणजे आपल्या मुलीवर आत्यंतिक प्रेम असणा-या ह्या अंतराळप्रवासी कूपरचा (मॕथ्यू मॕकाॕनहे) आपल्या लेकीला मर्फी ला (मॕकन्झी फाॕय) सोडून पाय निघत नसतानाही, केवळ कर्तव्य म्हणून, मानवजातीच्या भविष्यातल्याअस्तित्वासाठी स्पेसशिपमधे बसून वर्म होलमधून आरपार जात वेगळे वस्तीलायक ग्रह धुंडाळण्यासाठी तो निघतो तेव्हाची त्याची घालमेल...बाबा सोडून गेला म्हणून लेकीचः रडणं हे तर डोळ्यात पाणी उभं करणाराच प्रकार सगळा...

वर्महोलमधून जाणं हे इतकं बेफाट दाखवलंय..(एव्हाना आपल्यापैकी बहुतेकांना 'ब्लॕक होल' आणि 'वर्म होल' कंन्सेप्ट्समधला फरक माहित झाला असेल! एका वाक्यात सांगायचं तर - ब्लॕक होल म्हणजे ब्रह्मांडातली अशी जागा जिथे कोणतीही वस्तू/ पदार्थ आत शिरले की गिळंकृत केले जातात, पुन्हा तिथनं बाहेर येऊ शकत नाहीत, व्हेअरअॕज, "वर्म होल" असा एक बोगदा जिथनं तुम्ही वेगळ्या प्रकारचा कालप्रवास करत एकाआकाशगंगेतनं कल्पनातीत वेगानं दुस-या आकाशगंगेत जाता आणि त्याच बोगद्यातनं पुन्हा विशिष्ट कालप्रवास घडत आपल्या आकाशगंगेत परतही येऊ शकता!)...

अश्या अचाट, अद्भूत गतीनं कालप्रवास करणा-यासाठी काळ जणू थबकतोच...मग तो कथानायक परततो तेव्हा त्याचं वय तेव्हढंच पण इथे त्याची वाट बघणारी लेक नुस्ती मोठीच नाही तर म्हातारी होत जाऊन मृत्यूशय्येवर...हे सर्व आपण आ वासत बघत राहतो...

या सिनेमातले काही डायलाॕग्ज सुन्न करत आपल्या काळजाचा ठाव घेणारे -

"After you kids came along, your mom, she said something to me I never quite understood. She said, "Now, we're just here to be memories for our kids." I think now I understand what she meant. Once you're a parent, you're the ghost of your children's future."

"Mankind Was Born On Earth. It Was Never Meant To Die Here"

आणि सर्वात सर्वात काळजात रुतलेला आणि विचारात पाडून गेलेला डायलाॕग -

"Love Is the one thing we're capable of perceiving that transcends dimensions of Time And Space".....कित्ती खरंय ना हे?!❤️☺️