Wednesday, 1 June 2022

एक हाफ, एक फुल्ल

 "एक हाफ, एक फूल"

---------

एरवी हे शब्द रसवंती गृहात किंवा बीइएसटी/एसटी बसच्या प्रवासात कानावर पडतात...पण आज कुठल्या मूव्हीसंदर्भात मी वापरत असेन बरं? कुठल्या मूव्हीचं टायटलबियटल?...अं हं!..पण एक नाही तर दोन दोन मूव्हीजचा संबंध मात्र आहे!...म्हंजे काल मी लागोपाठ दोन मूव्हीज पाहिले - त्यातला पहिला halfच बघायला मिळाला...मग दुसरा मात्र full म्हणून हे टायटल! ;-)


त्याचं असं झालं....


जनरली असं होत नाही की मी स्वप्नातनं जागा झालोय आणि स्वप्नातलं काहीच्च आठवत नाहीये...कारण स्वप्नं हा एक vivid, 3-D अनुभव असतो माझ्यासाठी. (एक काळ होता जेव्हा मी रात्री पडलेल्या स्वप्नाचं सकाळी उठल्यावर स्केच काढून ठेवायचो आणि अशी तब्बल २०० पानी ड्राॕईंगची वही भरली होती अचाट, अशक्य स्वप्नांनी!) ..पण कालच्या स्वप्नामधला एका "गिल्डा"चा उल्लेख धूसर आठवत राहिला....


काल सकाळी उठलो तो "गिल्डा"ला आठवतच!...पण शप्पथ काहीच आठवेना...कोण होती स्वप्नातली गिल्डा?..काय संदर्भ होता माझ्या स्वप्नात?...गिल्डा ही प्रत्यक्षात कुणी होती? ..कशी होती?..कुठे भेट झाली आमची?..पण मग काहीच का आठवत नाहीये??...हैराण होत्साता मी उठून मेंदूला ताण देऊन देऊन आठवायचा प्रयत्न केला...गिल्डा हे खरं तर जर्मन ओरिजिन असलेलं ब्रिटीश नाव...मग डोक्यात प्रकाश पडला!...येस्स! बहुदा माझ्या विस्मरणात गेलेल्या त्या स्वप्नाचा संबंध गिल्डा नावाच्या अॕक्ट्रेसशी किंवा मूव्हीशी असावा.....


आणि मग थोडा गुगलवर धांडोळा घेतल्यावर माझा 'त्या' नावाचा शोध १९४६ सालच्या मूव्हीशी येऊन थांबला - "गिल्डा!" रिटा हेवर्थने साकारलेली ही अफलातून भूमिका!


रिटा हेवर्थ!..माझ्यासारख्या, १९३० ते १९६० च्या चार दशकांतल्यां हाॕलीवूड मूव्हीजच्या अशक्य प्रेमात हरवून गेलेल्यांसाठी ज्या १५-२० हिराॕईन्सची नाव कायम ओठावर खेळत असतात आणि या ना त्या कारणांसाठी ज्या हृदयात घर करुन असतात, अशांमधली ही एक दिलखेचक सौंदर्यवती!


रिटा हेवर्थ! हाॕलीवुडच्या इतिहासात ४० च्या दशकांतली सर्वाधिक चर्चेतली "लव्ह गाॕडेस!"..भले ती माझ्या डार्लिंग  इंग्रिडइतकी कमालीची लोभस नसेल, मेरिलीनसारखी मादक बाँम्बशेल नसेल, इंग्रिड आणि कॕथरिन इतका मास्टरक्लास अभिनय नसेल, आॕड्रीसारखं निरागस सौंदर्य नसेल, लीझ सारखे खल्लास डोळे नसतील, ग्रेटा गार्बोसारखं गूढ स्मित नसेल...पण या सर्वापेक्षा काहीतरी वेगळा चार्म तिच्यात नक्कीच होता...एक वेगळी 'कशीश' नक्कीच होती!..आणि म्हणून तर "लव्ह गाॕडेस ही सार्थ उपाधी तिला लाभली होती!


रिटाचं व्यक्तीगत आयुष्य प्रचंड वादळी होतं...वडिलांकडनं पैशासाठी बालपणापासूनच स्टेजवर अभिनय आणि नृत्य करायची सक्ती...पुढे आयुष्यात ख-या जेन्यूईन प्रेमाच्या शोधात पाच पाच लग्न केलेली...दुस-या नव-याशी आॕर्सन वेल्ससशी तसं चांगलं प्रेम जुळून लग्न होऊनही म्हणावं तसं समाधान न लाभलेली...पण लग्न न करता तिच्यावर मनापासून प्रेम करत आलेला ग्लेन फोर्ड!..(रिटाची कहाणी नंतर लिहिन कधीतरी....)


गिल्डा

-------

स्वप्नातनं जागा झाल्यावरसुद्धा 'गिल्डा' नाव हाँन्ट करत होतं..मग थोडं शोधून रिटा हेवर्थचा हा मूव्ही यूट्युबवर बघायला सुरुवात केली...


ह्यात रिटाबरोबर आहे ग्लेन फोर्ड!..मला जरी ग्रेगरी पेक आणि कॕरी ग्रँट जरा विशेष जवळचे असले, तरी त्याकाळच्या जिमी स्ट्युअर्ट, गॕरी कूपर, क्लार्क गेबल, जाॕन वेन, हंफ्री बोगार्ट, राॕड टेलर बरोबरच हा ग्लेन फोर्डही भावला होताच!..तश्यात रिटाच्या आयुष्यातल्या अनेक प्रेमप्रकरणांपैकी ह्या सिनेमापासून तिचं ग्लेनशी सुद्धा प्रेमप्रकरण रंगलेलं...

चार्ल्स विडाॕर हा ३०-४० च्या दशकातला गाजलेला दिग्दर्शक आणि 'गिल्डा' हा त्याच्या सर्वोत्तम मूव्हीजपैकी!! रिटा हेवर्थ उत्तम अभिनेत्री होती, रुपानं दिलखेचक होती, उत्तम नृत्य  करायची आणि हो, गायचीसुद्धा!..ह्या मूव्हीमधे दोघांबरोबर  आहे जाॕर्ज मॕकरिडी!


गुन्हेगारी पार्श्वभूमी असलेल्या ह्या मूव्हीच्या सुरुवातीला कळतं की गँम्बलर जाॕनी फॕरेल (ग्लेन फोर्ड) अमेरिकेहून अर्जेंटिनात आलाय. एका क्लबमधे जिंकलेले पैसे घेऊन निघाल्यावर त्याला एक गुंड पिस्तूलाचा धाक दाखवून पैसे लुटायचा प्रयत्न करतो, पण ऐनवेळी तिथे आलेला मिस्टर मंडसन (जाॕर्ज मॕकरिडी) त्याला वाचवतो. आणि जवळच्याच एका कसिनोत पैसे कमवण्याची जास्त चांगली संधी आहे हेही सांगतो. दुस-या दिवशी साॕफिस्टिकेटेड ड्रेस घालून तिथे पोहोचलेला जाॕनी, पत्ते पिसण्यातलं कौशल्य वापरुन पुन्हा घसघशीत पैसे कमावतो...आणि तितक्यात त्याला कसिनोच्या मालकाकडून बोलावणं येतं...तो मालक त्याला वाचवणारा मिस्टर मंडसनच असतो. जाॕनी त्याच्याकडे कसिनो मॕनेजर म्हणून रुजू होतो..दरम्यान जर्मनीचा पाडाव होऊन दुसरं महायुद्ध संपतं ....कथेच्या पुढच्या वळणावर एका ट्रीपनिमित्त अर्जेंटिनाबाहेर गेलेला मंडसन लग्न करुनच परततो..जाॕनीला बंगल्यावर बोलावतो आणि "एक सरप्राईज देतो" सांगत बंगल्याच्या वरच्या बेडरुममधे नेऊन त्याची ओळख आपल्या नवपरिणित पत्नीशी गिल्डाशी (रीटा हेवर्थ) करुन देतो. तिचं कॕमे-याच्या फ्रेममधलं ते पहिलंच दर्शन घायाळ करणारं! (१९४६ सालच्या प्रेक्षकांच्या नजरेतनं बघता नक्कीच!)


गिल्डा आणि जाॕनीची नजरानजर आणि दोघंंही एक क्षण फ्रीझ झालेले! अमेरिकेत असताना जाॕनीचा जिच्याशी ब्रेक अप झालेलं असतं तीच गिल्डा! देखणी...कुणालाही सौंदर्याच्या जोरावर वश करु शकणारी गिल्डा!..ह्या पहिल्याच शाॕटमधे रीटा हेवर्थ 'छा जाते' स्क्रीनवर!...आपली पूर्वीची ओळख मुद्दामच लपवत जाॕनीला डिवचण्यासाठी ती मुद्दामच त्याचा उल्लेख मिस्टर फॕरेल करते आणि नव-यानं त्याचं नाव जाॕनी आहे सांगितल्यावरसुद्धा"ओह् आय अॕम साॕरी...'जाॕनी' इज सच अ हार्ड नेम टू रिमेम्बर!" असंही हसतहसत त्याच्या तोंडावर फेकते तेव्हाच तिच्यातली एक सूक्ष्म सूडभावनेची छटाही झळकून जाते...


एकीकडे आपल्या धंद्यात उजवा हात बनलेल्या जाॕनीवर विश्वास बसलेल्या मंडसनला दुसरीकडे मात्र जाॕनी आणि गिल्डाची पूर्वी ओळख असावी..संबंध असावेत..असा संशय यायला सुरुवात होते...इथपर्यंतचा सिनेमा एका संथश्या पण छान लयीत पुढे सरकत जातो...


(एका दृश्यात कसिनोचा लव्हेबल म्हातारा अटेंडंट सिगारेट ओढणा-या गिल्डाला ऐकवतो ते वाक्य भारी आवडलं मला -


Only frustrated people smoke too much and only lonely people are frustrated.”)


गिल्डा आपला जाॕनीवरचा जुना राग विसरलेली नाहीये आणि म्हणून ती संधी मिळेल तेव्हा, संधी मिळेल तशी जाॕनीला उचकावायच्या ट्रीक्स शोधत राहते...त्याच्यासमोर मुद्दाम भलत्याभलत्या माणसांना भुलवत त्यांच्याबरोबर पार्टीत रमणं..मजा करणं...त्यावेळी दोघं एकमेकांना सुनवायची संधी सोडत नाहीत... ते डायलाॕग्ज ऐकण्यासारखे. ग्लेन फोर्ड डोळ्यांतूनही खूप बोलतो...


एका रात्री (खरं तर पहाटे!)  कसिनोच्या वरच्या मजल्यावर झोपलेल्या जाॕनीला डिवचत गिल्डा थेट कसिनोच्या हाॕलमधे भल्या पहाटे पाच वाजता गिटारच्या साथीत गाणं छेडते- "पुट द ब्लेम आॕन मेम.."...डायनिंग टेबलवर एक पाय खालती सोडून, दुसरा पाय त्यावर आडवा टाकून आपल्या कुरळ्या बाॕबकट केसात लपलेल्या गोड चेह-यावर ती मनातली कैफियत मांडत गाणारी गिल्डा!...लव्हलीच दिसल्ये रीटा हेवर्थ यावेळी!...आणि मग तिला तिथनं मंडसनच्या बंगल्यावर भल्या पहाटेच सोडायला गेल्यावर, मंडसनने जाॕनी आणि गिल्डाला पहाटेच्या त्या वेळी एकत्र बंगल्यात शिरताना पकडणं...आणि मग गिल्डाची "आम्ही पहाटे उठून स्विमिंगला गेलो होतो.." वगैरे सारवासारव...


पुढचा कार्निव्हल टाईमचा सीन! कॕसिनोत जय्यत सजावट...तयारी सुरु आहे...आणि अशातच दोन जर्मन माणसं मिस्टर मंडसनला भेटायला येतात...(मंडसनचं कॕसिनोव्यतिरिक्त गुपचुप टंगस्टनची विक्री करणा-या कार्टेलवर नियंत्रण आहे आणि अर्थातच त्य कार्टेलमधे त्याच्याविषयी असंतोष आहे...


पुढे काय घडतं? Unfortuantely यूट्युबवर इतकाच मूव्ही उपलब्ध आहे आणि पुढचे भाग कुण्या दुष्टाने डिलीट केलेत😡


त्यामुळे कधीतरी उर्वरित मूव्ही बघायला मिळो ह्या आशेत मी मग रीटा हेवर्थच्या 'गिल्डा'नं भारला गेलो असल्यानं, तिचा आणखी एक मूव्ही शोधला...आणि गंमत म्हणजे ह्याच दोघांचा ग्लेन फोर्ड आणि रिटा हेवर्थचाच- "द लव्ह्ज आॕफ कारमेन" हा रंगीत मूव्ही गवसला. पुन्हा दिग्दर्शन चार्ल्स व्हिडाॕरचंच!


"द लव्ह्ज आॕफ कारमेन"

--------------

'कारमेन' ह्या अत्यंत उच्छृंखल जिप्सी तरुणीच्या रोलमधे रिटा हेवर्थने धमाल उडवल्येय...आपल्याच १९४६ च्या "गिल्डा"च्या जबरदस्त यशानंतर, दोनच वर्षांत १९४८ ला दिग्दर्शक चार्ल्स विडाॕरनं, प्राॕस्पर मेरीमीच्या १८४५ सालच्या "कारमेन" कादंबरीवरुन ही एक आगळीच लव्ह- हेट रिलेशनशिपची कथा मांडल्येय ती पुन्हा ग्लेन फोर्ड- रिटा हेवर्थला घेऊनच!


हा सिनेमा म्हणजे काहीशी व्हायोलंट लव्हस्टोरी म्हणता येईल...आणि रिटानं जगलेली कारमेन ह्या जिप्सी तरुणीची भूमिका निगेटिव्ह शेडवालीच्च! कारमेनच्या भूमिकेतली रिटा समोर पडद्यावर दिसत असताना आपण तिचे सगळे नखरे, बेछूट, बेधुंद आणि बेताल वागणं डोळे भरुन पाहात राहतो बस्स!...कारमेनच्या प्रेमात वेडा झालेला डाॕन होजे तिची स्वच्छंद दादागिरी सहन करत तिच्याबरोबर राहता यावं म्हणून जे काही सहन करत जातो त्याचा हा मूव्ही!...


स्पेनमधल्या एका छोट्या गावात स्पॕनिश सैनिकांची तुकडी आल्येय. डाॕन होजे (ग्लेन फोर्ड) हा त्यांच्यापैकी एक प्राॕमिसिंग तरणाबांड काॕर्पोरल!..त्याच्या वागणुकीवर आणि रेकाॕर्डवर इंम्प्रेस झालेला त्यांचा कर्नल त्याला दोन दिवसांची सुट्टी देतो आणि तो तिथे नवीन आलेला असल्यानं गाव पालथं घालून तिथल्या वातावरणाशी जानपेहचान करुन घ्यायला सांगतो...


डाॕन होजे बरॕकच्या बाहेर येऊन गावात फेरफटका मारायला निघतो आणि त्याची गाठ पडते एका घराच्या गॕलरीशेजारच्या भिंतीवर पाय हलवत संत्र खात बसलेल्या लालसर सोनेरी केसांच्या, रंगीबेरंगी ड्रेस घातलेल्या एका गोड जिप्सी छोरीशी!..कारमेनची (रिटा हेवर्थ) अशी ही स्क्रीनवरची एंट्री!


 आपल्या लोभस अंदाजात ती त्याला घोळात घेते-


(हातातल्या संत्र्याची साल दातांनी उचकटत ती त्याच्याकडे फ्लर्टेशस अंदाजात बघत म्हणते-)


"स्पॕनीश उन्हानं रापलेल्या एखाद्या गोष्टीसारखी टेस्ट नाही दुस-या कशालाच्च! नै?"


(ती हे म्हणत असताना त्याच्या कंबरेच्या पट्ट्याखालून मंद छानसं म्युझिक ऐकू येतं)


"ओह्हो...हा माणूस नुसता देखणाच नाहिये तर त्याच्या अगप्रत्यंगातनं म्युझीकही बाहेर पडतंय!" कारमेन पुन्हा फ्लर्टेशस लूक देत....


"नाही...नाही..हे घड्याळ आहे माझं. ते करतं असा मंजूळ आवाज" (तो घड्याळ दाखवतो.)


"च् च्...टू बॕड! एक क्षण मला वाटलं होतं तुझ्यातच खूप काही अद्भूत दडलंय म्हणून!...असो!..पण आपण फ्रेंड बनूच शकतो. नं?" असं म्हणत ती भिंतीवरुन बसल्या जागी वाकत हात पुढे करते. 


तो तिच्या काखेत हात घालून तिला भिंतीवरनं खालती उतरवताना ती त्याच्या बाहुपाशात अडकते...काही सेकंद..दोघांचे चेहरे अगदी जवळ जवळ आलेत... तो क्षण प्रेमाता पडण्याचाच!..आणि ती उतरताना तिने भिंतीवर बसल्याबसल्या शेजारच्या बाईने गॕलरीत ठेवलेल्या टोपलीतली ड्रेसमधे लपवलेली आठदहा संत्री जमिनीवर सांडतात...दोघं मिळून ती गोळा करेपर्यंत त्या बाईच्या लक्षात येऊन ती "चोर...चोर,." म्हणत आरडाओरड करत लोकांना गोळा करेपर्यंत दोघं दोन दिशांना सटकतात...


दुस-या दिवशी डाॕन आपल्या सहकारी शिपायाबरोबर बाजारात उभा....कारमेन कुठे दिसत्ये का शोध घेत..त्याचा मित्रही तिच्याच मागावर...समोरच्या सिगारेटच्या कारखान्याची शिफ्ट सुटते आणि कामगार मुलींचा घोळका बाहेर पडतो..त्यात तीसुद्धा आहे!.आणि मग दोघांची पुन्हा भेट...आदल्या भेटीत तिने त्याचं घड्याळ त्या गडबडीत लंपास केलेलं त्याला कळलेलंही नसतं..ते ती त्याला परत करते आणि रात्री ८ ला पार्टीत भेटू म्हणून सांगते,..


दरम्यान तिची गावातल्या एका मुलीशी बाचाबाची होऊन त्या मारामारी दरम्यान कारमेन त्या मुलीला जखमी करते आणि त्याबद्दल तिला पकडायचं सोडून, डाॕन तिला पळून जायला मदत करतो आणि त्या गुन्ह्यासाठी त्याला गावात मुक्त फिरायला बंदी घालून उलट गस्त घालायची ड्युटी मिळते..साहजिकच त्याचं तिला पार्टीत जाऊन भेटणं शक्य नसतं,.तरीही तो पार्टीच्या ठिकाणीच गेटबाहेर गस्त घालत आत ती दिसते का बघत असताना, नेमका त्या पार्टीत त्यांच्या तुकडीचा कर्नलच तिला घेऊन डान्स करताना बघून डाॕन बिचारा हैराण होतो...


पण संधी साधून कारमेन गेटवर येऊन त्याला भेटते...(त्यावेळी हातातल्या ठिक्क-या वाजवत, त्याला डिवचत प्रेमात आव्हान देत रिटा हेवर्थचा अंदाज बघण्यासारच!)...दोघांचं तिच्या घरी रात्री भेटायचं ठरतं...पण ऐनवेळी कर्नल तिथे टपकतो...डाॕनला बघून तो चिडतो..दोघांच्यात द्वंद्व...आणि त्यात कारमेनच्या चलाखीमुळं कर्नल अडखळून पडतो तो थेट डाॕनची तलवार पोटात आरपार घेतच!...


डाॕन कारमेनला घेऊन गावाबाहेर सटकून जिप्सी लोकांच्या लपण्याच्या ठिकाणी जातो...आणि इथनं मूव्ही एक वेगळंच वळण घेतो...


मुळात सत्प्रवृत्त असणारा डाॕन आता कारमेनच्या प्रेमात वेडा झालाय...आणि तिच्या संगतीत त्या जिप्सींच्या टोळीत राहायला तयार झालाय...सैन्याच्या कर्नलचा खून करुन पळाल्यामुळे त्याच्या डोक्यावर आता मोठं ईनामसुद्धा जाहीर झालंय...पण त्याला फिकीर नाही....आता त्याला कारमेनच्या सहवासात राहायचंय बस्स...मग ती खोटारडी, चोरटी, लोकांना प्रेमात पाडून स्वार्थ साधणारी का असेना...


जिप्सींच्या टोळीचा म्होरक्या, गार्सिया (व्हिक्टर जोरी) एका रात्री तिथं येतो आणि कारमेनला जवळ ओढतो तेव्हा डाॕनला समजतं की त्या टोळीच्या म्होरक्याची ती बायको असल्याचं...तो चरफडतो,.कारमेनवर..मग स्वतःच्या नशिबावर,..कारमेनलाही तो आवडतोय पण गार्सियाविरूद्ध बंड करण्याची तिची हिंमत नाही...


लोकांना ठार मारत, लुटत टोळीबरोबरच डाॕनचं आयुष्य सुरु होतं..त्याच्या डोक्यावरचं ईनामही वाढत जातं...एका रात्री मात्र  त्याला आणि कारमेनला एकत्र बोलताना पाहून गार्सियाचा राग अनावर होतो...त्याच्यात आणि डाॕनमधे द्वंद्व आणि डाॕनचा चाकूनं गार्सिया मारला जातो..


कारमेन आता डाॕनबरोबर राहायला सुरुवात करते...पण वेगवेगळ्या गावात लुटण्यासाठी श्रीमंत सावज हेरत असताना ती स्वतःच एका धनाढ्य बुलफायटरवर फिदा होते..


डाॕनला सहन होत नाही....आणि मग शेवट???


शेवट सांगत नाही...तुम्ही बघा हा मूव्ही!


ग्लेन आणि रिटामधल्या केमिस्ट्रीसाठी!..तिच्याविषयी त्याच्या डोळ्यातनं ओसंडून वाहणा-या प्रेमासाठी!..


(ग्लेनचं आणि रिटाचं ख-या आयुष्यातलं प्रेम अलौकिकच म्हणता येईला...त्याचा तिला मोठाच आधार होता...सुरुवातीला दोघंही विवाहित असल्यामुळे एकत्र नव्हते आले पण आश्चर्य म्हणजे पुढच्या चाळीस वर्षाःत ग्लेनंनं घटस्फोट घेतघेत एकूण चार लग्नं केली तर रिटानंही घटस्फोट घेतघेत एकूण पाच!..पण तरीही दोघांनी एकमेकांशी कधीच लग्न केलं नाही आणि तरीही शेवटपर्यंत त्यांचं एकमेकांविषयीचं प्रेम कधीचा कमी झालं नाही...ग्लेननं तर अगदी शेवटीशेवटी तिच्या शेजारचाच बंगला विकत घेतला होता आणि दोघांमधल्या कुंपणामधे एक खास गेटही होतं तिला वाटेल तेव्हा त्याच्या बंगल्यात येण्यासाठी!...हे प्रेम खरंचंच विलक्षण आणि अलौकिकच!)

आ वाॕक इन द क्लाउड्स

 अ वाॕक इन द क्लाऊड्स"

---------------

माझ्यासारख्या रोमँन्टिक जाॕन्र आवडणा-या तुमच्यातल्या बहुतेकांनी हा सिनेमा 'किमान एकदा' तरी नक्कीच पाहिला असेल?!! रोमँन्टिक जाॕन्रमधेसुद्धा तसे उप-जाॕन्र असतातच नै का?..म्हणजे असं की - एकीकडे "रोमन हाॕलीडे, कॕसाब्लांका"सारखे मूव्हीज जिथे दोन प्रेमी जीव अखेरीस एकत्र नाही येऊ शकत किंवा मग "नाईट्स इन रोडॕन्थी, टायटॕनिक, आॕटम इन न्यूयाॕर्क"सारखे जिथे दोघांपैकी एकाचा कहानी अधुरी ठेवत मृत्यू असतो किंवा मग "प्रिटी वूमन, नाॕटिंग हिल, अॕन अफेअर टू रिमेंम्बर, इट हॕपन्ड वन नाईट"सारखे जिथे अमीर- गरीब जोडीचं फुलत गेलेलं प्रेम असतं किंवा मग "सेरेंडिपिटी"सारखे कार्मिक योगायोगातनं जमणारं प्रेम सांगणारे मूव्हीज...


"अ वाॕक इन द क्लाऊड्स" हा त्यांपेक्षा किंचित वेगळ्या रोमँन्टिक जाॕन्रचा मूव्ही! कदाचित ब-याच मंडळींच्या "टाॕप-10 रोमँन्टिक मूव्हीज किंवा लव्ह स्टोरीजच्या लिस्ट"मधे हा नसेलही, पण तरीही हा आपल्या मनाच्या कोप-यात जपला जाणारा मूव्ही नक्कीच आहे!


डोंगर-द-यांमधली थंडगार झुळूक' असा आपल्या नावाचा अर्थ असणारा केआनू रीव्हज ह्यात आहे, माझा खूप आवडता अभिनेता अँन्थनी क्वीन ह्यात आहे, मुलीवरच्या प्रचंड प्रेमापोटी, काळजीपोटी चिडका बिब्बा, तापट बाप रंगवणारा जांन्कार्लो जान्निनी ह्यात आहे, अत्यंत निसर्गरम्य नापा व्हॕली आणि द्राक्षांचे नयनमनोरम मळे ह्यात आहेत, एकमेकांना घट्ट बांधून असणारं भलं मोठं मेक्सिकन कुटुंब ह्यात आहे, प्रेयसीला आर्त साद घालणारं मेक्सिकन प्रीती-गीत ह्यात आहे आणि या सर्वातनं उलगडत जाणारी 'एका विवाहित तरुणाची आणि प्रियकराकडून फसवलं जाऊन प्रेग्नंट राहिलेल्या एका भोळ्या सुंदर तरुणीची' हळूवार प्रेमकथा ह्यात आहे!! माझ्यासारख्या 'प्रेमाच्याच प्रेमात' असणा-यांला हे इतकं पुरेसं आहे! 🥰


पाॕल सटन (केआनू रीव्हज) हा अनाथालयात वाढलेला तरुण नुकताच दुस-या महायुद्धातली आपली कामगिरी बजावून सॕन फ्रॕन्सिस्कोच्या घरी परतलाय. युद्धावर जाण्यापूर्वीच त्याने जिच्याशी काहीश्या घाईतच लग्न केलं होतं, त्या बेट्टी ला (डेब्रा मेसिंग) मात्र त्याच्याविषयी फार काही ओढ, असोशी असल्याचं दिसत नाही, कारण त्याने युद्धभूमीवरुन तिला जवळपास रोजच लिहिलेली पत्रं तिने फोडून वाचण्याचा उत्साहच दाखवलेला नाही. (हां, मात्र ती 'न फोडलेली सारी पत्रं' जशीच्या तशी तिने एका ट्रंकेत नीट जपून मात्र ठेवल्येयत!)..पाॕल परतल्यावर बेट्टी त्याला, तो पूर्वी करत असलेली चाॕकलेट्स- सेल्समनची नोकरीच पुन्हा चालू करण्याचा आग्रह धरते...पण त्याला वेगळं काही करुन पाहायचाय आणि तो आपल्या गावाला सॕक्रमेन्टाॕ ला एकवार भेट देण्यासाठी निघालाय...


ट्रेनमधे त्याची गाठ व्हिक्टोरिया अरॕगाॕनशी (आईताना सँचेझ) पडते (आणि त्या भेटीतच ती प्रेग्नंट असल्याचं प्रेक्षकांच्या लक्षात येतं). व्हिक्टोरिया आपल्या कुटुंबाच्या भव्य इस्टेटीवर काॕलेजची सुट्टी घालवायला निघाल्ये..योगायोगानं त्यांच्या ट्रेनच्या तिकीटाचा घोळ होऊन, पुढे दोघांचा प्रवास एकाच बसमधनं सुरु राहतो. बसमधे तिला छेडणा-या दोन मवाल्यांना पाॕलने  चोपल्यावर त्या दोघांबरोबरच पाॕलचीसुद्धा बसमधनं गच्छंन्ती होते. पण काही अंतर पायी चालल्यावर, एका गर्द झाडांनी वेढलेल्या निसर्गरम्य वळणावर त्याला व्हिक्टोरियासुद्धा बसमधनं उतरलेली दिसते. तिच्या बोलण्यातनं त्याला कळतं की ती काॕलेजच्या प्रोफेसरच्या प्रेमात पडून त्याच्यापास्नं प्रेग्नंट राहिल्येय पण त्या भ्याड माणसाने नंतर मात्र जबाबदारी झटकून तिच्याबरोबर तिच्या तापट, कोपीष्ट वडिलांसमोर यायला नकार दिलाय...तिला आता वडिलांना तोंड कसं द्यायचं ह्या भितीनं कापरं भरलंय...


ते ऐकून सरळमार्गी, सज्जन हाडाचा सैनिक असणारा पाॕल त्या असहाय्य व्हिक्टोरियाला अडचणीतनं बाहेर काढण्यासाठी, तिचा 'औट घटकेचा नवरा' बनून तिच्याबरोबर एक दिवस त्यांच्या इस्टेटीवर यायला तयार होतो..आणि असं ठरतं की त्याने एक रात्र तिथे काढून दुस-या दिवशी तिच्या घरनं गायब व्हायचं...


दोघे मग गप्पा मारत चालतच त्या निसर्गरम्य रानातल्या रस्त्यानं मैलोनमैल द्राक्षाचे मळे पसरलेल्या त्या रमणीय पठाराकडे जातात...आणि इथे आपल्यासमोर अचानकच येते ती "क्लाऊड" नावानं प्रसिद्ध असलेली तिच्या वडिलांची ती द्राक्षांच्या मळ्यांबरोबर ऊभी देखणी भव्य इस्टेट! 


आपली लेक कुण्या अनोळखी तरुणाबरोबर अचानक आलेली पाहून तिच्या रागीट बापाला अल्बर्टो अरॕगाॕन ला (जांन्कार्लो जान्निनी) राग अनावर होतो. त्यातच लेकीने ह्या अनाथालयात वाढलेल्या तरुणाशी लग्नही केलंय हे कळून तो आणखीच वैतागतो...पण व्हिक्टोरियाच्या आई ला मारिया जोस ला(अँजेलिका) आणि आजोबांना डाॕन पेद्रो ला (अँन्थनी क्वीन) हा तरणाबांड, लाघवी जावई आवडलाय. त्याचं जोरदार स्वागत होतं. पाॕल त्यांना आपल्या अनाथालयातल्या एकांड्या आयुष्याविषयी सांगतो...आपण रोज रात्री आकाशस्थ ता-यांकडे एकटक बघत भरलेल्या घराची स्वप्न बघायचो ते सांगतो..तेव्हा आजोबा डाॕन पेद्रो कमालीच्या प्रेमळ भावनेनं त्याला आश्वस्त करतात - "You are an orphan no longer.!"


 (पण रात्री मुलीला गुडनाईट करायला आलेल्या अल्बर्टोच्या नजरेतनः त्या पलंगापलीकडे  जमिनीवर पडलेली चादर/ पांघरुण पाहून सारं काही आलबेल नसल्याची जाणीव होते...)


ठरल्यानुसार पाॕल भल्या पहाटे निघणार तेव्हा नेमका प्रेमळ डाॕन पेद्रो आजोबांच्या तावडीत सापडतो...पाॕलकडच्या चाॕकलेटच्या मझा घेत त्याला इस्टेटीवर दाखवत फिरणा-या अँन्थनी क्वीनने तो सीन आपल्या सहजसुंदर अभिनयानं कमालीचा रंजक केलाय...


एका प्रसंगी डाॕन पेद्रो (अँन्थनी क्वीन) त्याच्या खास अंदाजात म्हणून जातो-"Clothes are like family. You have to live in them for awhile before you have the perfect fit. But you are doing great." ..तर दुस-या एका प्रसंगात तरुण जोडप्याविषयीचं त्याचं आँब्झर्वेशन गंमतीदारच -"Newlyweds. What else do they do but make love and war?"..


दरम्यान पाॕल तिथनं सटकायची संधी शोधत असतानाच दोन गोष्टी घडतात. एक म्हणजे अचानकच एका रात्री हिमवर्षाव झाल्यामुळे द्राक्षाचा मळा आणि सगळी झाडं धोक्यात येतात आणि मग ते जमलेले हिमकण काढण्यासाठी तेलाचे पेटत्या दिव्यांची उष्णता हातात फुलपाखराच्या पंखांच्या आकाराचे भलेमोठे पंखे बांधून लयबद्धपणे हलवत झाडांना उष्णता देण्यासाठी संपूर्ण इस्टेटीवरच्या माणसांचे प्रयत्न आणि त्या दरम्यान पाॕल आणि व्हिक्टोरियाचं खूप गोड प्रकारे निकट येणं...


एका प्रसंगी तिच्यावर वैतागलेल्या बापाला अल्बर्टोला पाॕल च इतकं सहज बोलून जातो -"I know that she is good and strong and deserves all the love this world has to give. Can't you see that, how wonderful, how special she is?" ."Why can't you just love her? She's so easy to love." ..आतनं आलेली ती भावना केआनू रीव्हजने खूप छान व्यक्त केल्येय..


आणि दुसरा प्रसंग म्हणजे ग्रेप्स-स्टाँम्पिंगचा बेभान नाच! तयार झालेली द्राक्ष खुडून ती एका अवाढव्य टाकीत जमा करायची आणि मग त्यात कुटुंबातल्या सर्व स्त्रियांनी अनवाणी उतरुन उत्फुल्ल आनंदी संगीताच्या तालावर अनवाणी पायांनी त्यातच नाचत गात त्या द्राक्षांचा चुराडा करत वाईन बनवाण्याच्या पहिल्या टप्प्याला सुरुवात करुन द्यायची...हा प्रसंग दिग्दर्शक अल्फाॕन्सो एराॕ ने फारच बहारदार शूट केलाय...त्या डान्सच्या वाढत जाणा-या रिदमबरोबर पाॕल आणि व्हिक्टोरीयाचं बेभान बेछूट नाचणं आणि मग तिथनं पळून एकांत शोधत दोघांची घट्ट आलिंगनात हरवून जात दीर्घ चुंबनसमाधी...


पण पाॕल ला व्हिक्टोरियात जास्त न अडकता आपल्या बायकोकडे बेट्टीकडे परतण्याचं भान आहे...


पाॕल आणि व्हिक्टोरियाचं ती दोघं नवरा-बायको नसल्याचं बिंग फुटतं का? पाॕल बेट्टीकडे परत जातो का? अल्बर्टोच्या रागाची परिणती कशात होते? व्हिक्टोरियाचं प्रेम तिला परत मिळतं का? अशा सर्व प्रश्नांची उत्तरं शोधण्यासाठी हा गुंतवून ठेवणारा प्रेमाचा मूव्ही जरुर पाहा!..अमेरिकेत सेटल झालेल्या मेक्सिकन फॕमिलीच्या अंतरंगात डोकावत एक तरल, हळूवार उलगडणारा रोमान्स बघत नक्की मेस्मेराईझ्ड व्हाल. माझ्याइतकेच्च!!

तीन देवियाँ

 तीन देवियाँ

--------

असे फार क्वचितच कुठले सिनेमे असतील की ज्यांच्यामधल्या मेन कॕरॕक्टर्सची नावं ही त्यांची प्रत्यक्ष जीवनातली खरी नावंच असतात. तर या सिनेमात तसं आहे! देवसाबचं नाव देव आनंद, नंदाचं नंदा, कल्पना मोहनचं कल्पना, सिम्मी ग्रेवालचं सिम्मी आणि आय.एस.जोहरचं आय.एस.जोहर अशीच नावं आहेत त्यांनी रंगवलेल्या कॕरॕक्टर्सची!! 


अंदरकी बात अशी की हा सिनेमा देवसाबनेच दिग्दर्शित केला होता, पण पडद्यावर डायरेक्शनचं क्रेडीट मात्र त्याने अमरजीतला दिलं!


सिनेमाच्या सुरुवातीला अमीन सायानींच्या आवाजात निवेदन ..ते सांगतायत कुठल्याही पुरुषाच्या आयुष्यातलं स्त्रीचं, प्रेयसीचं महत्त्वं! मग काहींच्या नशिबी "टुडूक्" तर काहींच्या नशिबी "धडाम्"...कभी बात बनती है, कभी बिगडती है...आणि मग अमीनजी सांगतात "आईये ..मिलीये ऐसे एक नौजवानसे जिसकी बात एक नही, दो नही, तीन तीन देवियोंसे बननेवाली है..याने टुडूक्..टुडूक्..टुडूक्..!!"...आणि पुढे खरी गोम कारण प्रत्येक टुडूक्बरोबर एक गोची (उलझन)..कारण देवसाब बिचारा भोळा ..त्याला कुणाला नाही म्हणणं नाहीच जमत!..(हे बाकी माझ्यासारखंच!! ;-) ) ...


म्युझीकल इन्स्ट्रुमेंट्स विकणा-या आय.एस.जोहरच्या कंपनीत काम करणारा देव शायरसुद्धा आहे. त्याच्या आयुष्यात वेगवेगळ्या वळणावर तिघीजणी येतात..त्याच्या प्रेमातही पडतात...आणि मग त्या तीन देवियाँमधनं त्याला एकीची निवड करायची असते त्याचा हा सिनेमा!


तो ज्या लाॕजिंग/बोर्डिंगमधे राहतोय तिथे त्याच मजल्यावर समोरच्या बाजूला नंदा राहत्येय. सिम्पल मुग्गी! त्यांची पहिली भेट ही लता आणि किशोरकुमारच्या आयुष्यात घडलेल्या त्यांच्या पहिल्या भेटीच्या मजेशीर प्रसंगाशी पॕरलल जाणारी! म्हणजे तिला जिथे जायचंय त्याच ठिकाणी तोही निघालाय. तिच्या मागेमागे...तिला वाटतं तो कुणी लोफर, लफंगा तिच्या मागेमागे पाठलागावर...पण मग कळतं तो ती राहत्येय त्याच लाॕजमधे समोरच्याच ब्लाॕकमधे राहायला आलाय...आणि मग त्यांची नजरानजर आणि ते रफीसाबचं अतीव मधाळ गाणं "ऐसे तो ना देखो,."

त्यांची दोस्ती फुलू लागते...


इकडे जोहरने त्याच्या शायरीवर खुष होऊन आपल्या मित्राकरवी देवचं पुस्तक छापलंय आणि देवला प्रसिद्धी मिळू पाहत्येय...देव आपल्या कवितांचं पुस्तक नंदाला भेट देतो...तिच्याबरोबर आऊटिंगला जातो...तिथे त्यांचं मुक्त फिरणं आणि बेमिसाल गाणं "लिख्खा है तेरी आँखोमें..."


दरम्यान नंदापाठोपाठच आणखी दोन देवियाँ देवच्या आयुष्यात येतात...एका योगायोगाने त्याची कल्पनाशी गाठ पडते. कल्पना ही फिल्म इंडस्ट्रीतली अॕक्ट्रेस...तिला देव भावतो कारण तो फिल्म इंडस्ट्रीतल्या इतरांसारखा लाळघोटेपणा न करता तिच्याशी एक मित्रासारखाच वागतो..


सिम्मी त्याला भेटते तीही योगायोगाने. ती एका उच्चभ्रु खानदातली मुलगी!...


कल्पनाबरोबर तो शुटींग बघायला म्हणून आउटडोअरला जातो. त्यावेळी त्यांचं "अरे यार मेरी तुम भी हो गजब" हे धमाल गाणं तर पाठोपाठच सिमीकडच्या पार्टीत "ख्वाब हो तुम या"...हे वेड लावणारं गाणं येतं..


कथेत आता रंग भरायला लागतो आणि आपणही भान विसरत गुंगू लागतो...की ह्या तिघींपैकी त्याला नक्की कोण हव्येय?


पुढे देव सिम्मीबरोबर कश्मीरला जातो. तिथे हाऊसबोटीत त्याला मुशाय-यात शायरी पेश करायला बोलावलं जातं आणि तिथे रफीसाबचं अप्रतिम गीत "कही बेखयाल होकर..."


चिकणा देवसाब म्हटलं की छानछान गाणी ओघानेच आली! माझ्या लाडक्या सचिनदांचं (तमाम भारताच्या मते म्युझिकचा देव वगैरे असणा-या राहुल देवच्या बापाचं) म्युझिक!! एक्काहून एक बेमिसाल गाणी! मला नेहेमीच 'सचिनदा-रफी-देवसाब' हे खल्लास काँम्बिनेशन वाटत आलंय! आणि सचिनदांचं वैशिष्ट्य की ते गाण्याच्या, शब्दांच्या मूडनुसार सिलेक्टीव्ह असायचे! देवसाबसाठी किशोर कधी आणि रफीसाब कधी कुठे हवा त्याबाबतीत!! (मग नौ दो ग्यारहमधे "हम है राही आणि आँखोमे क्या जी" किशोरला असली तरी "सो ज्जा निंदीया की बेला है"साठी रफीसाबच हवा...मुनीमजी, फंटुश, पेईंग गेस्टसाठी किशोर असला तर काला पानी, काला बाझार, मंझील, बात एक रात की, तेरे घर के सामने सलग सगळे रफीसाब असायचे...आणि मग गाईडमधे गाता रहे किशोरचं असलं तरी "तेरे मेरे सपने, दिन ढल जाये आणि क्या से क्या" रफीसाबची...ज्वेलथीफ मधे "ये दिल न होता, आसमाँ के नीचे" किशोरची तरी "दिल पुकारे"साठी रफीसाब!...गँम्बलरमधे "चुडी नही ये मेरा, दिल आज शायर, अपने होठो की बन्सी, दिल तू खिलाडी" किशोरची असली तरी "मेरा मन तेरा प्यासा" रफीसाबचंच!...तसंच या "तीन देवियाँ मधेही -"अरे यार मेरी, ख्वाब हो तुम या, लिख्खा है तेरी" किशोरची असताना "ऐसे तो ना देखो आणि कही बेखयाल होकर मुझे छू लिया किसीने" ही रफीसाबची!!..


"ऐसे तो ना देखो.." हे गाणं सुरुवातीलाच नंदासाठी आणि नंतर ड्रीम सिक्वेन्समधे कल्पना आणि सिम्मीसाठी येतं! (ह्या अख्ख्या ब्लॕक अँड व्हाईट" फिल्ममधे तो हिप्नाॕटिक स्स्पेलमधला ड्रीम सिक्वेन्स तेव्हढा कलर मधे घेतलाय दिग्दर्शक अमरजीतने!)


देवच्या आयुष्यात एकामागोमाग एक आलेल्या तिघींना तो आवडलाय..त्यालाही तिघी आवडल्यात! (मला खूपच ओळखीचंहे कॕरॕक्टर) ;-) ...फक्त एकच..यात देवसाबच्या तोंडी जी कमाल काँन्फिडन्सची ओळ दिल्येय नं मजरुहसाहेबांनी त्याला केवळ सॕल्यूट!! "लिख्खा है तेरी आँखोंमे.." गाण्यात देवसाब नंदाला, "matter of factly सांगतो -"थोडासा हंसीनो का सहारा लेके चलना, है मेरी आदत रोजाना.."!! हे फक्त देवसाबच म्हणू शकतो आणि हे फक्त देवसाबलाच शोभू शकतं!!! (आपण फक्त ही ओळ मनात स्वतःशी म्हणत..मनातल्या मनात स्वतःशी खूष व्हायचं..बस्स! :-D )...


तर सांगायचं म्हणजे देवसाब समोर तिघी लग्नाचा प्रस्ताव ठेवतात..त्याच्यासमोर यक्षप्रश्न ."खरंच आपलं खरं प्रेम कुणावर आहे? नंदावर? कल्पनावर? की सिम्मीवर? ..


आणि मग या कन्फ्युजनमधनं बाहेर पडण्यासाठी देव थेट एका हिप्नाॕटिस्टची मदत घेतो...तीन देवीयाँमधल्या कोणत्या देवीची तो निवड करतो आणि का?..ते शेवटी समजतं..तेही अगदी एका गोड प्रकारे....!!


कुणी पाहिला नसेल तर टाटा स्काय ३१८वर असू शकेलच परत..(नाहीतर यूट्युब झिंदाबाद!)..पण पाहाच्च! देवसाबसाठी! गाण्यांसाठी!! 


आणि या ओळीसाठी -"थोडासा हसीनो का सहारा लेके चलना, है मेरी आदत रोजाना..." 😍😍

अभिनेत्री

 "अभिनेत्री"

----------

हिंदी सिनेसृष्टीच्या इतिहासात अत्यंत देखण्या आणि कमालीच्या लोभस जोड्या म्हणजे १९५० आणि १९६० च्या दशकांतल्या "देव आनंद- मधुबाला" आणि "देव आनंद- नूतन" ह्या दोनच जोड्या खरं तर!! नंतर मात्र त्यांच्या जवळपास जाणारी, एकमेकांना अनुरुप आणि अतीव गोड जोडी दिसली ती थेट १९७० सालच्या "अभिनेत्री"मधे माझ्या शशी आणि हेमामालिनीच्या रुपात!!...


सुबोध मुखर्जींनी हा सिनेमा बनवला तेव्हा अत्यंत देखणा शशी आॕलरेडी एस्टॕब्लीश झालेला स्टार होता. त्याचे "जब जब फूल खिले, कन्यादान, प्यार का मौसम, प्यार किये जा" हिट्ट झाले होते, तर हेमामालिनीने जेमतेम दोन वर्षं आधी राज कपूरबरोबर "सपनों का सौदागर" मधून पदार्पण करुन मग शशीबरोबरच "जहां प्यार मिले" केला होता. दोघांमधे खूपच छान अंडरस्टँण्डींग होतं. हेमामालिनी तिच्या ह्या सिनेमाच्या शुटींगच्या आठवणी सांगताना म्हणाल्येय की, "शुटींगचे ते दिवस अविस्मरणीयच होते. शशी कधीही स्वतः सिनियर असल्यासारखा वागला नाही, उलट हसतखेळत चेष्टामस्करीतच आमचं शुटींग चालत असे"...


दोघांची जोडी अप्रतिम देखणी आणि कमालीची अनुरुप दिसल्येय या सिनेमात! त्यांची एकमेकांबरोबरची केमिस्ट्री आणि वागण्यातला मोकळेपणा कमालीचा लोभस उतरलाय!...


सिनेमाची कथा थोडीशी वेगळी आणि उत्तरार्धात शेवट गोड करण्याच्या नादात एक प्रश्न अनुत्तरीत ठेवून गेलेली...


अंजना (हेमामालिनी) ही एक उत्कृष्ट नर्तिका. तिला स्वतःची आयडेंटिटी आहे. फॕन फाॕलोइंग आहे. ती हिंमतवान आहे. करियर सांभाळत मोठ्या बंगल्यात एकटीच राहत्येय. 


शेखर (शशी कपूर) हा टीपीकल वर्कहोलिक सायंटिस्ट. डाॕ.दास यांच्या लॕबमधे काम करणारा सरळमार्गी तरुण. दूर गावात राहणा-या आईचा (निरुपा राॕय) लाडका मुलगा. काहीसा ममा'ज बाॕय टाईप्!..


शेखर आणि अंजना प्रेमात पडून लग्न करतात खरं, पण पुढे 'करिअरिस्ट' बायको आणि 'वर्कहोलिक' नव-यामधला भावनिक संघर्ष उभा राहतो. आणि त्यावेळच्या १९७० च्या म्हणजे तब्बल ५१ वर्षांपूर्वीच्या काळाच्या मानाने, अंजनाने 'करिअरसाठी शेखरला सोडून वेगळं राहायला सुरुवात करणं' ही काहीशी धाडसी मूव्हसुद्धा ह्या सिनेमात दाखवलेली आहे!


सिनेमा अडीच तासांचा किंचित संथ असला तरी शशी-हेमाचं निव्वळ 'असणं आणि दिसणं' ..त्यांचा देखणा वावरच आपल्याला खिळवून ठेवतो.!!


सुरुवातीच्या सहा मिनिटांतच अंजनाचं (हेमामालिनी) अतीव गोड गाणं आपल्यासमोर येतं -"ओ घटा सांवरी..थोडी थोडी बावरी.." (इतक्या देखण्या हेमाला स्वप्नसुंदरी ड्रीमगर्ल हा खिताब न मिळता तरच नवल!)...बाहेर पाऊस कोसळतोय...गाणं संपून ती बंगल्याच्या व्हरांड्यात येते दिव्याचं बटन दाबायला, तितक्यात जोराच्या वा-याने हाॕलचा दरवाजा धडामकन बंद होतो. तिला तो उघडता येत नसतो. दरम्यान जोराचा पाऊस म्हणून आस-यासाठी तिच्या बंगल्याच्या पोर्चमधे आलेला शेखर तिला दिसतो...'हा कोण घुसलाय बंगल्यात' म्हणून आधी ती त्याला जाब विचारते, पण नंतर त्यालाच दार उघडून द्यायची विनंती करते...जोराचा धक्का मारुन दार उघडण्याच्या प्रयत्नात दार उघडलं जाऊन फोर्सने आत फेकल्या गेलेल्या शेखरला थोडं खरचटतं आणि त्याची पँन्टसुद्धा ढुंगुवर फाटते...हा प्रसंग कमालीचा रंजक...त्यच्या फजितीत हेमाचं खळाळून हसणं तर कुणालाही तिच्या प्रेमात पाडणारंच..☺️


शेखरचं तिथे कोट विसरुन जाणं आणि मग अंजनाने कोट देण्यासाठी स्वतः डाॕ.दासच्या लॕबमधे येणं...आणि डाॕ.दास यांच्या भाषेत 'केमिकल रिअॕक्शनमधे जे काम एखादा कॕटलीस्ट करतो', ते काम त्या कोटने शेखर- हेमाच्या एकत्र येण्यात करणं... ;-)


पुढे दोघांच्या भेटी...शेखरने तिला आपल्या आईला भेटवण्यासाठी गावाला नेणं...तिथले तिघांचे ते हलकेफुलके आणि गंमतीदार घरगुती प्रसंग...त्यातनं शेखर-अंजनाचं एकमेकांविषयीचं प्रेम आणखीच घट्ट होत जाणं..


अंजनाने पुन्हा शेखरच्या आईकडे राहायला जाणं..त्यातनं शेखरचा सहवास...जवळीक...आणि मग लग्न!...हनिमून इन कश्मीर!...कश्मीरचा निसर्ग..दल लेक...शिका-यातनं फिरणं..

कश्मीरच्या बागेत तिचा त्याला गाण्याचा आग्रह...त्याला येत नाही म्हणून गाणं शिकवणं "सारेगमप प प प प प ध म रे..."...हे गाणं बघताना त्या पहिल्या कडव्याच्या शेवटी ती म्हणते "ध म ध, तू काला, म रे म, मै गोरी- ले ले मेरा रंग मेरे साजना.."..त्यावेळी ही मद्रदेशीय स्वप्नसुंदरी ह्या खानदानी पंजाबी लालबुंद गो-या चिकण्याला "तू काला मै गोरी, ले ले मेरा रंग.." ऐकवते तेव्हा एक सेकंद (तिच्या तुलनेत ;-) ) गोराच असणारा शशी दचकून क्षणभर थबकतो, तेव्हा त्याच्या चेहे-यावर फ्रॕक्शन आॕफ सेकंद आश्चर्य तरळून जातं ते बघताना मजा वाटते...😉


हनिमूनहून परतून दोघांचा राजा-राणीचा सोनेरी- गुलाबी संसार सुरु होतो...त्यांचं ते 'लाघवी प्रेमात डुंबणं' बघत राहण्यासारखंच...! त्यांचे घरगुती प्रसंग पाहताना आपण "शशी-हेमा"ला पाहतोय अस्सं कुठेही न वाटता एक प्रेमात डुंबलेल्या आपल्यातल्याच जोडप्याला बघतोय इतके सहज रंगलेत दोघांचे इंटिमेट सीन्स...


(शशी- हेमाची केमिस्ट्री आणि एकमेकांबरोबरचे प्रेमप्रसंग फारच जेन्युईन वाटतात...मला स्वतःला त्यांचे सगळेच सिनेमे बघताना हे जाणवलंय की आपल्या ख-या नव-याखेरीज धर्मेंद्रखेरीज, हेमा कधी दुस-या कुणाशी प्रेमप्रसंगातही कमालीची मोकळीढाकळी असते ती फक्त शशीबरोबरच!!).


पण शेखरचं सदासर्वदा अंजनात गुंतणं त्याच्या कामावर परिणाम करतं आणि डाॕक्टरसाहेबांकडून त्याला ऐकून घ्यावं लागतं..मग मात्र तो पुन्हा कामाकडे लक्ष वळवतो आणि हळुहळू अंजनाकडे त्याचं चक्क दुर्लक्ष व्हायला लागतं...ती खोटीनाटी नाटकं करत त्याचं मन वळवू पाहतेसुद्धा (त्यावेळी एक सुंदर गाणं "खिचें हमसे सावरे इतने क्यूं हो?") ..पण हा गडी पुन्हा कामात डुंबायला लागतो...अर्थातच आपलं नृत्यातलं करियर आणि प्रतिष्ठा त्याच्या प्रेमासाठी, संसारासाठी सोडलेल्या अंजनाला ते सहन होईनासं होतं...त्याचा त्रास व्हायला लागतो..ते बाहेर डिनरला जातात तेव्हा तिच्या चाहत्यांचा त्रास त्याला सहन होत नाही...ती पुन्हा एकदा स्टेजवर पर्फाॕर्म करु का विचारते तेव्हा तो चक्क नकार देतो..त्यांच्यात वाद होतात..तिचं परपुरुषांबरोबर जवळीकीनं स्टेजवर नाचणं त्याला सहन होत नाही...आणि शेखर चक्क "करियर किंवा मी" असा सवाल करतो तेव्हा ती दुःखद निर्णय घेत त्याच्या घरातून बाहेर पडते...


पण काही काळाने शेखरची आई त्याच्याकडे राहायला येणार समजल्यावर मात्र आईसाठी अंजनाने मनाविरुद्ध का होईना पण पुन्हा परत यावं असं शेखर तिला सांगतो...ती परत येतेसुद्धा...


पुढे काय घडतं?..त्यांच्यातल्या बेबनावाचा आईला सुगावा लागतो का? त्यांची मनं पुन्हा सांधली जातात का? करियरसाठी बाणेदारपणे नव-यापास्नं दूर राहायला सुरुवात करणारी अंजना काय निर्णय घेते? शेखरला तिचा निर्णय मान्य होतो का?


या प्रश्नांच्या उत्तरासाठी "अभिनेत्री" जरुर पाहा!! "सजना..ओss सजना.." सारख्या हेमाच्या खूप गोड गाण्यासाठी! हेमा-शशीच्या अफलातून केमिस्ट्रीसाठी! आणि माझ्या मते देव-मधुबाला आणि देव-नूतन नंतरच्या एकमेव अनुरुप गोड जोडीसाठी!!


आणि हो, हा Zee5 वर चकट-फू आहे!😍

प्यार किये जा

 प्यार किये जा

-------

काही सिनेमे आपण त्यांतल्या सुपरहिट्ट गाण्यांसाठी पुनःपुन्हा बघतो, तर काही सिनेमे त्यातल्या दमदार डायलाॕग्जसाठी वारंवार बघावेसे वाटतात. काही सिनेमे त्यांतल्या भव्यतेसाठी आपण पुन्हा बघायला जातो तर काही सिनेमे त्यांतल्या अभिनेत्यांच्या जुगलबंदीसाठी आपल्याला पुनःपुन्हा पाहावेसे वाटतात. काही सिनेमे त्यांतल्या व्हिज्युअल इफेक्ट्स, कॕमेरा इफेक्ट्सनी आपल्याला भुरळ घालतात, तर काही थोडे सिनेमे त्यातले प्रसंगनिष्ठ विनोद आणि जोडीला सर्वच प्रमुख कलाकारांची जमलेली भट्टी यामुळे कित्तीही वेळा बघायची आपली तयारी असते! "प्यार किये जा" ही अशीच धम्माल विनोदी 'आॕल टाइम क्लासिक काॕमेडी' म्हणता येईल असा सिनेमा!!


१९६६ सालच्या ह्या धम्माल काॕमेडीची जादू आज ५५ वर्षांनंतरही तितकीच ताजी, टवटवीत आहे! ह्या सिनेमाचं वैशिष्ट्य म्हणजे तीन हिरो, तीन हिराॕईन्स आणि तीन बाप अश्या साधारणपणे ९ प्रमुख पात्रांभोवती फिरणारी धमाल कथा! मुख्यत्वे धनाढ्य रामलालच्या ऐसपैस प्राॕपर्टीमधे घडणारी! 


रामलाल (ओमप्रकाश) हा एक धनाढ्य माणूस त्याची रामनगरला प्रचंड मोठी इस्टेट आहे. मालती (कल्पना) आणि निर्मला (साऊथची राजश्री) ह्या त्याच्या लाडावलेल्या कन्या आणि आत्मा (मेहमूद) हा त्याला न जुमानणारा, सिनेमा बनवण्याचं भूत डोक्यात घेऊन फिरणारा मोठा मुलगा! रामलाल ला मुलींची लग्न तोलामोलाच्या श्रीमंत घराण्यातल्या मुलांशीच करुन द्यायच्येत...आत्मा कडून त्याला फारश्या अपेक्षाच नाहीत...कार्टा फक्त पैसे उधळण्यात जन्म घालवणार ह्याची त्याला खात्री आणि म्हणूनच चिंताही आहे!!


मुंबईत शिकणा-या मालतीचं श्यामवर (किशोरकुमार) प्रेम आहे. श्यामचे वडिल देवराज (चमन पुरी) हे सुद्धा मोठे उद्योगपती आहेत. (चमन पुरी हा नट म्हणजे मदन पुरी आणि अमरीश पुरी या अॕक्टर्सचा मोठा भाऊ!)..श्याम त्यांच्याबरोबर बिझीनेस सांभाळतो आहे,


"We know Art is an ocean and we row for the novel creation!" अशी हट-के अक्षरं पडद्यावर झळकत चित्रालयचा हा सिनेमा सुरु होतो. दिग्दर्शक सी.व्ही.श्रीधर यांनी आपल्याच १९६४ सालच्या मूळ तमीळ सिनेमावरनं अक्षरशः फ्रेम टू फ्रेम हा सिनेमा हिंदीत पेश केलाय. त्यांचीच मूळ कथा आणि दिग्दर्शन तर लाजवाबच्च!..


सिनेमाच्या सुरुवातीलाच "दिल हमने दे दिया- क्यूं तुमने ले लिया" ह्या गाण्यातनं श्याम आणि मालतीच्या प्रेमप्रकरणाची कल्पना येते. 


श्यामचा परममित्र अशोक (शशी कपूर) हा एका मास्तरचा (शिवराज) मुलगा. रामलालच्या इस्टेटवर आसिस्टंट मॕनेजर म्हणून रुजू झालाय आणि एक सेकंड हँड खटारा गाडी घेऊन रामनगरला गेलाय.


मालती आणि निर्मला दोघी बहिणी सुट्टीसाठी रामनगरला आल्यात. तिथे एका ठिकाणी अशोकची गाडी त्यांच्या कारला टक्करुन त्यांच्यात वादावादी होते. त्या कोणाच्या मुली हे माहित नसलेला अशोक त्यांना आपली वट दाखवण्यासाठी मोठ्या रुबाबात आपण रामलाल इस्टेटचा असिस्टंट मॕनेजर असल्याचं सांगतो.


झालं! चिडलेल्या दोघी बंगल्यावर परतल्यापरतल्या बापाकडे अशोकची तक्रार करतात आणि त्याला नोकरीवरुन काढून टाकायला लावतात. रामलाल धनाढ्य असला तरी मनाने चांगला आहे ..त्याला असं छोट्या कारणावरनं अशोकला काढून टाकणं पटत नसतं पण लेकींच्या दादागिरीपुढे त्याचा नाईलाज होतो. 


केवळ 'लेकींच्या सांगण्यावरनं रामलालने डच्चू दिला' ह्या आपल्यावरच्या अन्यायाचा बदला म्हणून अशोक तिथेच त्यांच्या बंगल्यासमोर तंबू उभारत आंदोलन सुरु करतो. त्यावेळी त्याच्याशी वाद घालायला आलेल्या रामलालबरोबरचा शशीचा प्रसंग झक्कच जमलाय! आणि मग अशोकचं (शशीचं) धम्माल गाणं "कहनेकी नही बात मगर अब जोर से कहना है...जुल्म अमीरोंका अब सहकर चूप नही रहना है"..ह्या गाण्याच्या शुटींग दरम्यान शशीला रणरणत्या उन्हात अनवाणी पायानं शुटींग करायला लागल्यामुळे तळपायाला नंतर टरारून फोड आले होते आणि त्याला बँगलोरला भेटायला आलेल्या जेनिफरला ते पाहून रडू आवरेनासं झालं होतं..)


आशोकच्या एकंदर आवेशाने त्याच्यावर खुश झालेला आत्मा त्यालाच आपल्या "वाह वाह प्राॕडक्शन"चा स्क्रीनप्ले लिहायला राजी करतो..हिराॕईन म्हणून त्याने रामलालच्या मॕनेजरच्या मुलीला मीना प्रियदर्शीनी (मुमताज) तयार केलंय...


कथानक पुढे सरकतं आणि निर्मला अशोकच्या प्रेमात पडते ..तिचं "किसने पुकारा मुझे मै आ गयी" हे एक सुंदर सोलो गाणं आणि दोघांचं "फूल बन जाऊँगा शर्त ये है मगर" त्यांच्यातलं प्रेम घट्ट करत नेतात...दरम्यान तिचा नवरा श्रीमंतच हवा ही रामलालची अट कळल्यावर अशोकने आपला हरहुन्नरी दोस्त श्याम ला आपल्या खोट्या धनाढ्य बापाचं गंगाप्रसादचं सोंग वठवायला बोलावून घेतलंय..


त्यातच अशोकचं मालती आणि निर्मला दोघींबरोबर "गोरे हाथोंपर ना जुल्म करो हाजीर है ये बंदा हूकूम करो" हे शशीच्या चाहत्यांना सुखावणारं गाणं येऊन जातं...


आणि इथनं स्टोरी धुमाकूळ वळण घेते. अशोकचा श्रीमंत बाप बनून आलेला श्याम (गंगाप्रसादच्या रोलमधलं किशोरकुमारचं ऊईहुईउईहुईहुई धमाल आवाज काढत बोलणं...)


त्यात रामलालच्या इस्टेटवर श्यामच्या वडिलांचं धनराजचं येणं आणि ते रामलालचेच मित्र निघणं...श्यामचं आपल्याच वडिलांसमोर बिंग फुटू न देता सावरण्यातली धांदल...आणि बापाची भूमिका वठवत असताना समोर प्रेयसी मालती येणं...


अशोकच्या श्रीमंत बापावर इम्प्रेशन पाडण्यासाठी आणि त्यांच्याकडनं फायनान्स मिळवण्याच्या प्रयत्नात मेहमूद आणि मुमताजचं धमाल गाणं "ओ मेरी मैना तू मान ले मेरा कहना.."..मुमताज इथे छा जाते आपल्या मनात,..


पुढचा सिनेमा केवळ आणि केवळ धमाल काॕमेडीची आतषबाजी...अशोकच्या ख-या गरीब वडिलांचं आगमन आणि मग अशोक-श्यामची बनवाबनवी उघडकीला येत सिनेमा धमाल क्लायमॕक्सकडे जातो..


ज्यांनी मूळ तामीळ सिनेमा पाहिलाय त्यांना जरी फ्रेम टू फ्रेम काॕपी आसली तरी राजेंद्रकृष्ण यांनी गाण्यांबरोबरच संवादलेखक म्हणून केलेल्या अफलातून कामगिरीला दाद द्यावी लागेल!


ह्या सिनेमाचं वैशिष्ट्य काय? विनोदी कथा-प्रसंग, सफाईदार दिग्दर्शन आणि धुमाकूळ हास्यस्फोटक संवाद तर झालंच पण मुख्य अॕसेट ठरलेत ते म्हणजे मुख्य चार कलाकार!! शशी कपूर, किशोरकुमार, मेहमूद आणि ओमप्रकाशने जे काही कॕरॕक्टरायझेशन दिलंय ते अफाटच्च!!..


खास उल्लेख अर्थात मुमताजचा! खरं तर तिला शशीची हिराॕईन निर्मलाच्या रोलसाठी घेणार होते पण तोपर्यंत ती आगदीच सी ग्रेड सिनेमात काम करत असल्याने शशीने तिला नाकारत मूळ तमीळ सिनेमातल्या साऊथच्या राजश्रीलाच हिंदीमधे पुन्हा तीच भूमिका करायला लावली... शशीने बरोबर काम करायला नकार दिल्याचा राग पुढे मुमताजने आनेक वर्षं मनात ठेवला होता आणि पुढे जितेंद्र आणि राजेश खन्नाबरोबर सुपरहिट्ट सिनेमांमुळे आघाडीची हिराॕईन बनल्यावर शशीलाही इंगा दाखवलान्...तिने पुढे शशीबरोबर दोनच सिनेमे केले "चोर मचाये शोर" आणि दुसरा "प्रेमकहानी" ज्यात राजेश मेन हिरो होता...पण प्यार किये जा मधे तिने आपल्या वाट्याला आलेली छोटीशीच भूमिका वस्सूलच केल्ये..


हा सिनेमा खरं म्हणजे किमान चारवेळा बघावा. प्रत्येकवेळी ह्यातल्या एकेकाचं बारकाईनं निरीक्षण करत! कारण प्रत्येक फ्रेममधे डायलाॕग बोलताना किंवा डायलाॕग नसताना समोरच्याच्या अॕक्शन्सवर यातल्या प्रत्येकाची रिअॕक्शन अफाट आहे!!! किशोरकुमार, मेहमूद आणि ओमप्रकाश तिघांच्या विनोदाची जातकुळी वेगळी आणि त्यांच्यासमोर शशीनेही तितक्याच तोलामोलाने त्याच्याही भूमिकेतली विनोदी किनार अच्चूक पकडल्येय...शशीसाठीसुद्धा हा सिनेमा बघावा असा!..यातले शशी आणि किशोर, शशी आणि ओमप्रकाश, किशोर आणि ओमप्रकाश, शशी आणि मेहमूद, मेहमूद आणि ओमप्रकाश अशां जोड्यांचा एकमेकांबरोबरचा प्रत्येक प्रसंग हिलॕरियस्स झालाय!!..


यातली एक्केक फ्रेम इतकी धमाल आहे आणि जो तो कॕरॕक्टरमधे घुसलाय मस्तपैकी! उदाहरणार्थ एका सकाळी सकाळी आत्मा आपल्या बापाशी रामलालशी फिल्मसंबंधी बोलत असताना सकाळी सकाळीच मालती आणि निर्मलबरोबर पिकनिकला जाण्यासंबंधी विषय काढायला आलेले अशोक आणि गंगाप्रसाद!! त्यावेळी त्यांच्या पुढे सोफ्यावर गप्पा चाललेल्या असताना मागे येरझारा घालणारा आत्मा म्हणजे मेहमूद त्या फ्रस्ट्रेटींग बेअरिंगमधे हातातल्या नारळाचा प्राॕप म्हणून उपयोग करत त्या सीनमधे जे काही करतोय ते कहर आहे!!


यातला हायलाईट ठरला तो मेहमूद आपल्या बापाला ओमप्रकाशला हाॕरर सीन सांगतो तो प्रसंग!..मेहमूदला फिल्मफेअर अवाॕर्ड न मिळतं तरच नवल...


पुढे १९८५ साली महेश कोठारेने या सिनेमाची नक्कल मराठीत "धुमधडाका" नावाने आणली. तोही चालला पण मूळ सिनेमातल्या चार प्रमुख कलाकारांशी तुलना करता अशोक सराफच त्यातल्या त्यात जवळपास जाणारा ठरला म्हणता येईल...लक्ष्याची ही तशी पहिलीच मेजर विनोदी मोठी भूमिका. आता साक्षात मेहमूदने आजरामर केलेली भूमिका रंगवायची हे मोठंच आव्हान होतं. त्याने त्याच्यापरिने प्रयत्न केलाही पण मराठी धुमधडाकाचे संवाद प्यार किये जा च्या राजेंद्रकृष्ण यांनी लिहिलेल्या संवादाशी बरोबरी नाही करु शकले..


पण कधीही वेळ मजेत घालवावंसं वाटलं तर सी.व्ही.श्रीधर यांची ही किशौरकुमार, शशी कपूर, मेहमूद आणि ओमप्रकाश चौकडीची ही धमाल काॕमेडी अवश्य बघा. प्यार किये जा!!

इट्स अ मॕड मॕड मॕड मॕड वर्ल्ड

 इट्स ए मॅड मॅड मॅड मॅड वर्ल्ड

------------

कल्पना करा की एक्काच सिनेमात हॉलिवूडच्या १९६०च्या दशकातले रंगभूमी, टेलीव्हीजन आणि स्टँडअप कॉमेडी सारख्या वेगवेगळ्या फिल्डमधले  डझनभर बिनीचे सुपरस्टार्स एकत्र आले आणि त्यांच्या जोडीला त्या सिनेमात पाहुणे कलाकार म्हणून आणखी चाळीसपन्नास धम्माल कॉमेडी सुपरस्टार्संनी हजेरी लावली - तर काय अशक्य धुमाकूळ घडेल नै? 


"इट्स ए मॅड मॅड मॅड मॅड वर्ल्ड" हा सिनेमा आपल्याला तोच लाफ-रायटचा अनुभव देतो..


डायरेक्टर स्टॅनली क्रॅमर तसं पाहिलं तर कॉमेडी जॉन्रसाठी ओळखला जात नव्हता; पण त्याने १९६३ साली "इट्स अ मॅड मॅड मॅड मॅड वर्ल्ड" हा सिनेमा बनवला, जो सिनेमांच्या इतिहासात एक "तुफ्फान विनोदी धुमाकूळ सिनेमा" म्हणून अजरामर झाला! अगदी ज्याला लँडमार्क कल्ट मूव्ही म्हणता येईल असा!


एका चोरीच्या घबाडामागे लागलेले काही भाबडे सामान्य नागरिक आणि त्यांच्या त्या घबाड मिळवण्याच्या धांदलीतून उलगडत जाणारी, एकसोएक हास्यस्फोटक प्रसंगांनी खचाख्खच भरलेली, आपलं टायटल सिद्ध करणारी धमाल कॉमेडी! 


सगळ्यांनी मिळून एकत्रच शोध घेऊन त्या पैशांची धड वाटणी करणं शक्य नसल्याची जाणीव झाल्यावर, ज्यानंत्यानं एकमेकांवर कुरघोडी करत त्या घबाडापर्यंत पोहोचण्याच्या प्रयत्नांतून निर्माण होणाऱ्या गफलतींचं स्लॅपस्टिक अंगाने केलेलं चित्रीकरण बघताना आपण तीन तास हसत लोटपोट होत राहतो!


मेट्रो गोल्डवीन मेयर स्टुडिओची ही भव्य निर्मिती. दिग्दर्शक स्टॅनली क्रॅमरने त्या वेळच्या जवळपास सगळ्याच फेमस कमेडीयन्सना छोट्यामोठ्या भूमिकेत उभं केलं. विल्यम उर्फ बिल रोझ नं त्याच्या अचाट पटकथेतून एकेक पात्र, एकेक नमुना जबरस्त उभा केलाय. प्रत्येकाचा स्वभाव आणि देहबोली बघण्यासारखीच! १९६०च्या दशकातल्या अमेरिकेतल्या वेगवेगळ्या सामाजिक स्तरातल्या लोकांची इंग्लिश भाषेची गंमतही अनुभवण्याजोगी! "कॉमेडी इज ए डेंजरस मिशन, कॉमेडी इज समथिंग इन टायमिंग.." ह्यावर विश्वास असणा-या स्टॅनली क्रॅमरने सांगितलंय, की "शूटींगच्या पहिल्याच दिवशी शूटिंग सुरू होण्याआधी रिहर्सलसाठी जमलेल्या सर्वांची जणू एकमेकांकडे एकटक बघण्याची काँटेस्टच सुरू होती! जमलेली सर्व ग्रेट कॉमेडियन मंडळी माझ्याकडे एकटक बघतायत आणि मी त्यांच्याकडे, की आता ही सर्व दिग्गज मंडळी काय भाव ओतणार आपापल्या भूमिकांमध्ये?! पण त्यांनी जे काही अभिनयातून दिलंय ते बघताना खूपच मस्त वाटत होतं!"..


सिनेमाची सुरुवात होते, तेव्हा कॅलिफोर्नियाच्या "स्टेट हायवे-७४" वरून आपापल्या वाहनामधून प्रवासाला निघालेली काही मंडळी आपल्याला दिसतात. त्यात फर्निचरची ने-आण करणारा एक ट्रकसुद्धा आहे...अचानकच कुणीतरी सुसाट वेगाने सर्वांना मागे टाकत, प्रचंडा वेगातच कार्समधून वाट काढत ओव्हरटेक सर्वांच्या पुढे जायला लागतो. सर्व जण हैराण! च्यामारी ह्याला कसली एवढी घाई म्हणून! पण त्याचा तुफानी वेग त्याला कंट्रोल होत नाही आणि एका वळणावर बाजूचं रेलींग तोडून त्याची कार हवेत झेपावते आणि कोलांट्या उड्या खात खात उतारावरून खाली जाते... 


डोळ्याची पापणी लवते न लवते, तोच इतक्या वेगात हे घडतं, की त्यामुळे हादरलेले सर्वजण दचकून आपापल्या कार्स तिथेच बाजूला थांबवतात! तीन कार्स आणि एका ट्रकमधली ती मंडळी! सर्व पुरुष खाली जाऊन त्या अपघातग्रस्त माणसाला मदत करण्याचा निर्णय घेऊन उतारावरून खाली जातात (भारतात असं काही मदतीला जाणं हे प्रत्यक्षात सोडा, सिनेमांत तरी घडेल?)...तिथे त्या कारमधून बाहेर बाजूला फेकला गेलेला म्हातारा स्मायलर ग्रॉगन हा कुविख्यात चोर शेवटच्या घटका मोजतोय! "मरण्यापूर्वी माणूस खरं बोलतो" या उक्तीनुसार तो

भोवती जमलेल्या मंडळींना आपण काही वर्षांपूर्वी डल्ला मारलेली तीन लाख पन्नास हजार डॉलर्स (लक्षांत घ्या हं १९६३ सालचे!!) इतकी प्रचंड रक्कम आपण सॅन्टा रोसिटा पार्कमधल्या एका ‘बिग डब्ल्यू’खाली पुरून ठेवल्याची माहिती देतो.. आणि पायाजवळ पडलेल्या बादलीला लाथ मारून प्राण सोडतो! (इंग्लिश भाषेत ‘किकिंग दी बकेट’ हे माणूस मरणाच्या संदर्भात वापरलं जातं त्याचा मार्मिक आविष्कार त्या सीनमधे!) 


आधी सुन्न झालेल्या त्या सर्वांचा कानावर विश्वासच बसत नाही. तीन लाख पन्नास हजार डॉलर्स? खरं असेल हे? पण खरं असेल तर मज्जाच हे आपल्याला मिळाले तर? आयुष्याची चांदीच की!!...झालं!! सर्व जण उतार चढून पुन्हा वर येतात. सर्वांचं कोंडाळं जमतं आणि त्यांच्यात ते घबाड सर्वांनी मिळून मिळवायचं आणि मग वाटणी करुन घेण्यावर खल सुरू होतो. 


त्या जमलेल्यांमधे आहेत डिंग बेल (मिकी रुनी) आणि बेन्जी (बडी हॅकेट) ही एका कारमधली मित्रांची दुक्कल, ट्रक घेऊन एकटाच निघालेला लेनी पाइक (जॉनथन विन्टर्स), आपली बायको एमेलीन (डोरोथी प्रोव्हीन) आणि खाष्ट कटकटी सासू मिसेस मार्कस ला (एथेल मर्मन) बरोबर घेऊन निघालेला रसेल फिंच (मिल्टन बर्ल) आणि मोनिका (एडी अॕडम्स) या आपल्या देखण्या बायकोबरोबर निघालेला मेल्व्हिल क्रम्प (सिड सीझर) अशी सारी मंडळी!!..ती प्रचंड रक्कम आता सर्वांनी मिळून शोधायची आणि सापडल्यावर त्याची वाटणी कशी करायची यासंबंधीचं त्यांचं डिस्कशन हाही धम्माल सीन!..उतारावरून उतरून त्या चोरापर्यंत जाणाऱ्या प्रत्येकाला एकेक वाटा मिळावा, शिवाय त्या रक्कमेला चार वाहनांच्या संख्येने म्हणजे चारने भागून वाटे करावे, तर  ट्रकमधल्या एकांड्या लेनीला जास्त पैसे मिळणार. बरं सर्व माणसांच्या संख्येने भागायचं, तर रसेलच्या कारमध्ये तिघे म्हणून लेनीवर अन्याय होणार. मग प्रत्येक वाहन अधिक सर्व माणसं अशा हिशेबाने भागून आलेली रक्कम वाटून घ्यावी की... आणखी काही प्रकारे वाटणी करावी?...ह्यावर सगळ्यांची हिरिरीनं चर्चा!...हाईट म्हणजेत भाबडा नागरिक असणारा लेनी म्हणतो, "मिळालेल्या रकमेवर टॅक्स भरायला हवा"...झालं! अससे अनेक फाटे फुटता फुटता शेवटी "जो जीता वोही सिकंदर" ह्या न्यायाने ज्याने त्याने स्वतंत्र प्रयत्न करावेत असं ठरतं आणि सुरू होते ते प्रचंड घबाड मिळवण्याच्या ईर्ष्येपायी एकमेकांवर कुरघोडी करून तिथपर्यंत पोहोचण्याची सगळ्यांची धुमाकूळ वेगवान शर्यत!


आता मजा म्हणजे त्या अपघातात मेलेल्या स्मायलर ग्रॉगनच्या मागावर असणारा धूर्त पोलीस इन्स्पेक्टर कॅप्टन कलपेपर (स्पेन्सर ट्रेसी) या सगळ्यांच्या हालचालीची बित्तंबातमी ठेवून आहे हे कुणालाच ठाऊक नाही..


इतर कुणाच्याही सर्वांत आधी त्या पार्कमध्ये पोहोचून संपत्ती हस्तगत करायला निघालेल्या प्रत्येकावर काही ना काही मजेशीर संकटं येत जातात आणि ती पाहताना आपली हसून हसून मुरकुंडी वळते... 


क्रम्प आणि मोनिकाला त्या मानाने तिथपर्यंत वेगात जाण्यासाठी एक विमान मिळतं खरं; पण ते असतं १९१६ सालचं मरतुकडं विमान! (ते विमान टेकऑफ घेताना त्या पायलटची बायको ‘देवच रक्षण करो’ अशा अर्थी छातीवर क्रॉसची खूण करत त्यांना ‘अलविदा’ देते ती पुन्हा धमालच)....पुढे त्या ठिकाणच्या विमानतळावर सर्वांच्या आधी दोघं पोहोचून, खड्डा खणण्यासाठी सामान घ्यायला दोघं  जातात, तर तिथल्या हार्डवेअरच्या दुकानाच्या तळघरातच लाॕक होऊन अडकून पडतात. त्यांची तिथून सुटण्याची धमाल धडपड बघण्यासारखी...


इकडे दुसऱ्या कारमधल्या रसेल फिंच ला त्याच्या सासूच्या बडबडीने आणि कटकटीने वात आणलेला आहे. त्यातच त्यांना एका ब्रिटिश कर्नल अल्जेर्नोन हॉथॉर्नबरोबर प्रवास करायची वेळ येते. एकमेकांच्या देशावरून आणि वागणुकीवरून त्यांनी एकमेकांना घातलेल्या शिव्या आणि नंतर त्यांच्यात झालेली फाइट भलतीच मजेशीर! अर्थातच त्या ब्रिटिश कर्नललाही त्या घबाडाविषयी कळून तोही शोधमोहिमेचा भाग होतो हे सांगायला नकोच!!..पुढे रसेलची सासू जावयावर फारसा विश्वास नसल्याने भरीस भर म्हणून आपल्या अत्रंग मुलाला - सिल्व्हेस्टरला (डिक शॉन) आपल्याबरोबर हट्टाने यायला भाग पाडते..आणि त्या संपत्ती मिळवण्याच्या शर्यतीत आणखीच धमाल भर पडते...


ट्रक ड्रायव्हर लेनीवर तर भलताच बाका प्रसंग ओढवतो...ट्रक नादुरुस्त झाल्यानं एका लहान मुलांच्या सायकलवरून हायवे पार करण्याची पाळी त्याच्यावर येते. वाटेत भेटलेला ऑट्टो मेयर (फिल सिल्व्हर्स) त्याची हकीकत ऐकून घेऊन त्या खजिन्याच्या मोहापायी त्याला कारमध्ये घेतो खरा; पण त्याची रस्त्यात पडलेली सायकल उचलून बाजूला करण्यासाठी त्याला उतरवतो आणि भोळ्या लेनीने सायकल उचलून रोडच्या बाजूला फेकल्यावर त्याला तिथेच रस्त्यात टाकत वर वाकुल्या दाखवत कार भरधाव सोडत पसार होतो, कारण त्यालाही आता सर्वांत आधी तिथे पोहोचून तीन लाख पन्नास हजार डॉलर्स हडप करायचेत..पण एका पेट्रोल पंपावर त्याला पेट्रोलसाठी थांबावं लागतं...तेव्हढ्यात ती लहान मुलांची सायकल हाणत रागाने धुमसणारा लेनी तिथे येऊन पोहोचतो आणि त्याला मारायला धावतो...."आपण वेड्यांचे डॉक्टर असून लेनी हा एक माथेफिरू असल्याचं" पंपावरच्या कामगारांना सांगत ऑट्टो मेयर त्या पंपावरच्या दोघांकडे मदत मागतो आणि त्यांनी लेनीला पकडून बांधेपर्यंत तिथून सटकतो...एव्हाना दांडग्या लेनीचा संताप अनावर झालाय. तो स्वतःची सुटका करून घेतो आणि त्याची त्या पेट्रोल पंपावरच्या दोघांशी धुमश्चक्री सुरू होते...प्रचंड धमाल मारामारी आणि लेनी तो संपूर्ण  पेट्रोल पंप उद्ध्वस्त करूनच शांत होतो...तो सारा प्रसंगच धुमाकूळ विनोदी.!! 


तिकडे बेन्जी आणि डिंगीची तर हालतच खराब होते...ते लवकर पोहोचण्यासाठी एका छोट्या प्रायव्हेट जेटने निघतात!..नेमका त्या छोट्या विमानाचा पायलट दारू ढोसून त्या नशेत हलणा-या विमानात डोकं आपटून बेशुद्ध पडतो आणि बेन्जी आणि डिंगीवरच आयत्यावेळी विमान चालवण्याची आफत ओढवते..आणि एक धम्माल थरार सुरू होतो...कंट्रोल टॉवरच्या माणसाने दिलेल्या सूचनांचं कसंबसं पालन करत त्यांची विमान चालवण्यातली तारांबळ...त्या वेळची दोघांची फेशल एक्स्प्रेशन्स तर कमालीची हास्यस्फोटक!!...मुळात बडी हॅकेटचा गोलगोल चेहराच विनोदी, त्यात बेन्जीच्या रोलमध्ये पायलट म्हणून विमान कंट्रोल करण्यातला त्याने आणलेला कसनुसा आव पाहताना आपण हसून वेडे होतो!


अशा सगळ्या अडचणींतून जात जात ती सर्व मंडळी एकदाची सॅन्टा रोसिटाच्या पार्कात पोचतात. ...एव्हाना त्यांच्या त्या मोहिमेत त्यांना तिथपर्यंत नेणारे कॅब ड्रायव्हर्ससुद्धा सामील झालेले असतात... आणि अशा तऱ्हेने एव्हाना संपत्ती मिळवण्याच्या धडपडीत प्रत्यक्षात इच्छुकांच्या संख्येत बरीच वाढ झालेली असते. पार्कात ‘बिग डब्ल्यू’ शोधण्याची प्रत्येकाची धडपड बघण्यासारखी...अजूनही जो तो दुसऱ्याला चुकवूनच खजिन्याचा शोध घेतोय;...पण ‘बिग डब्ल्यू’ म्हणजे काय आणि तो कुठाय ते कुणालाच कळलेलं नाही...


थकलेली एमेलीन पाणी प्यायला वाकते आणि तिला सर्वांत आधी ‘बिग डब्ल्यू’ दिसतो...माडाच्या चार झाडांनी बनलेलं इंग्लिश लेटर W! ..पण तेवढ्यात पार्कात ऑट्टो मेयर दिसल्यावर त्याला मारायला धावणारा लेनी त्याच माडाच्या झाडांखालून धावताना त्यालाही ती निसर्गाची कमाल जाणवते. आणि मग?....मग काय? प्रचंड गलका...सर्व जण हर्षोल्हासाने बेभान होऊन तिथे खणायला सुरुवात करतात.. आणि... आणि.. खरोखरच ती नोटांनी खच्चून भरलेली सूटकेस मिळते....प्रत्येकाचा चेहरा प्रचंड आनंदाने आणि साऱ्या धडपडीचं चीज झालं म्हणून फुलतो.. 


पण त्या गर्दीत सर्वांच्या मागावर असणारा आणि नकळतच सामील झालेला कॅप्टन कलपेपर आपण पोलीस इन्स्पेक्टर असल्याचं उघड करून ती सूटकेस ताब्यात घेऊन निघतो. आपल्या सांगण्यावरून कोर्टात त्यांना फार शिक्षा होऊ न देण्याचं वचनही देतो. हातातोंडाशी आलेला मोठा घास गमावलेले सर्व जण हताश होऊन त्याच्या कारच्या मागे जायला सुरुवात करतात; पण लवकरच त्यांना कळून चुकतं की हा गडीसुद्धा चलाख आहे आणि रक्कम पोलिसांत भरती न करता परस्पर लांबवण्याचा त्याचा डाव आहे!... मग मात्र सगळे जण मिळून त्याच्या मागे लागतात आणि पुन्हा सुरू होतो अकरा जणांचा एक तुफान विनोदी पाठलाग! 


त्यांना गंडवून स्वतःच ती सुटकेस घेऊन पळ काढू पाहणा-या कॕप्टन कलपेपरच्या मागे लागलेले सर्वच जण एका भलत्याच आपत्तीत सापडून सिनेमा एका तुफानी क्लायमॅक्सकडे जातो. 


सर्वांच्या तावडीतून सुटण्यासाठी कलपेपर एका लिफ्ट नसलेल्या जुन्या बिल्डिंगमध्ये जिने चढत चढत जात राहतो; पण शेवटी गच्चीत पोहोचून सर्व मार्ग बंद झाल्याने, निरुपायाने मागच्या बाजूच्या फायर एक्झिटसाठी असणारा लोखंडी जिना गाठतो. त्याच्यामागोमाग पैशासाठी हपापलेले सर्व इच्छुक!... त्या जुन्या फायर एक्झिटला इतक्या साऱ्या लोकांची धावपळ आणि वजन सहन होत नाही आणि तो जिना भिंतीपासून तुटून सुटायला सुरुवात होते...


दरम्यान फायर ब्रिगेडचं आगमन...सुटकेचे क्षीण प्रयत्न; पण इतक्या साऱ्या लोकांनी त्या बंबाच्या शिडीवर उड्या मारल्याने त्या लोकांच्या भाराने फायर ब्रिगेडची ती शिडीही तुटते...सिनेमा तुफान विनोदी क्लायमॅक्सकडे जातो... तो बघण्यातच मजा!... तीन तास हसून हसून आपलं पोट दुखायला लागलेलं असतं...


या सिनेमाचं वैशिष्ट्य म्हणजे डझनभर प्रमुख व्यक्तिरेखा असूनही पाहुणे कलाकार म्हणून वर्णी लावलेले हॉलिवूडचे जवळजवळ ५० कलाकारसुद्धा आपल्या ओझरत्या दर्शनातल्या एकेका सीनमध्ये चांगलेच लक्षात राहतात...


मग ते कॅब ड्रायव्हर म्हणून चमकलेले पीटर फॉक आणि एडी अँडरसन असोत, बडी हॅकेटला गाइड करणारा एअर ट्रॅफिक कंट्रोलर कार्ल रिनर असो किंवा कारमधून जाताना रस्त्याच्या मधोमध पडलेली हॅट पाहून मुद्दाम कार तिच्यावरून नेत तिला चिरडून टाकताना होताना चेहऱ्यावरचा आसुरी आनंद ती हॅट पोलीस चीफची आहे आणि तो खिडकीतून आपल्या नावे शंख करतोय हे कळून पोपट झालेला चेहरा दाखवणारा दी ग्रेट जेरी लुइस असो... सगळेच भारी!! 


जगातल्या कुठल्याही कॉमेडी अॕक्टरला ज्या सिनेमात आपण असायलाच हवं अशी धारणा होते अशी ही ‘मस्ट वॉच’ ऑल टाइम क्लासिक कॉमेडी! 


बघितली असेल, तर या आठवणींना उजाळा देत पुन्हा बघा आणि काही कारणाने बघायची राहिली असेल तर...तर मात्र मुळीच वेळ दवडू नका!

स्टॕन्ली डोनन

 स्टॕन्ली डोनन

---------

पहिल्या लाॕकडाऊनपास्नं म्हणजे २४ मार्च २०२० पास्नं ते आजपर्यंत, मी हाॕलीवुडच्या गोल्डन इरामधले म्हणजे १९३० ते १९६० मधले साधारण सत्तरेक मूव्हीज पाहिले! (मेजाॕरिटीली 'यूट्युब'वर चकट-फू!)..


 'कॕरी ग्रँन्ट, ग्रेगरी पेक, जेम्स स्ट्युअर्ट, हंफ्री बोगार्ट, अँन्थनी क्वीन, पाॕल म्युनी, जाॕन वेन, जॕक लेमन, लाॕरेन्स आॕलीव्हिए, डेव्हिड निवेन"सारखे एकसोएक ब्बाप हिरोज आणि "इंग्रीड बर्गमन, मेरीलीन मन्रो, ग्रेटा गार्बो, आॕड्री हेपबर्न, मार्गरेट लाॕकवुड, जेनिफर जोन्स, मेरी अॕस्टर, कॕरोल लोम्बार्ड, अॕन बॕक्स्टर, माॕरीन ओ'हारा, कॕथरीन हेपबर्न, बार्बरा स्टॕनविक, जिंजर राॕजर्स" सारख्या अफलातून हिराॕईन्सना बघताना त्याकाळात हरवून जायचो...


बिली वाईल्डर, व्हिन्सेंट मिनेली, हिचकाॕक, जाॕन फोर्ड, जाॕन ह्यूस्टन, मायकेल कर्टीझ, अर्न्स्ट लुबिश, ब्लेक एडवर्ड्स सारख्या बाप्प डायरेक्टर्सचे एकसोएक अफलातून मूव्हीज पाहताना तो काळ किती विलक्षण होता...काय अचाट मूव्हीज बनायचे...ते सत्तरेक मूव्हीज बघताना मला सारखी हळहळ वाटत होती की मी त्या १९३० ते १९६० मधल्या अमेरिकेत का नाही जन्मलो म्हणून....!!


त्या ब्बाप दिग्दर्शकांच्याच पंक्तीतलं आणखी एक ग्रेट नाव म्हणजे "स्टॕन्ली डोनन"!!..आधी त्याचे "सिंन्गिंग इन द रेन, शराड, इनडिस्क्रीट" पाहून झाले होतेच...त्यातच भर म्हणून गेल्या चार रात्रींपैकी दोन रात्री त्याचेच आणखी दोन धमाल मूव्हीज बघितले -"टू फाॕर द रोड" आणि "अॕरबेस्क"...!!


"टू फाॕर द रोड"

--------

१९६७ सालच्या "टू फाॕर द रोड" मधल्या मार्क वाॕलेसच्या रोलमधला 'अॕल्बर्ट फिनी' हा तरणाबांड हिरोसुद्धा इंम्प्रेसिव्ह वाटला! त्याच्याबरोबर आहे आॕड्री हेपबर्न! त्यांची धमाल सुप्पर्ब केमिस्ट्री! प्रियकर - प्रेयसीच्या पुढे नवरा-बायको नात्यांत बदलणा-या नात्याची आणि भावनिक गुंतागुंतीची ही कथा!...त्यातल्या तणावांची...भूतकाळात एकमेकांप्रती असणा-या तरल भावनेची...थट्टा-मस्करी..लटके राग...आणि...एकमेकांविषयीच्या ओढीची ही विलक्षण कथा! संपूर्ण सिनेमात आपण दोघांबरोबर वेगवेगळ्या रोड ट्रीप्स (आजकालच्या भाषेत लाँग ड्राईव्हज?) अनुभवतो...त्यांच्या त्या वेगवेगळ्या रोड-ट्रीप्समधनं, अनंत फ्लॕशबॕक्समधनं अद्भूत प्रकारे त्यांच्यातलं नातं आपल्यासमोर उलगडत जातं!...डोननच्या अफाट दिग्दर्शनाला भक्कम साथ लाभल्येय ती फ्रेडरिक रॕफेलच्या गुंतागुंतीपूर्ण पटकथेची आणि हेन्री मँन्चिनीच्या भन्नाट म्युझिकची!!...त्यातल्या एका रोड ट्रीपमधे ते मार्कच्याच एका मैत्रिणीबरोबर आणि तिचा नवरा आणि मुलीबरोबर कार शेअर करुन जातात ते प्रसंग धम्मालच!


दोघांच्याही आयुष्यात वेगवेगळ्या वळणांवर तिसरंच कुणी येऊन जातंसुद्धा, पण तरीही त्या त्या वेळचं गुंतणं विसरुन दोघं एकमेकांबरोबरचा संसार पुढे नेतात त्यावेळचे तणाव आणि भाष्यही महत्त्वाचं! 


आॕड्री हेपबर्न ज्यांना आवडते त्यांना तिची एरवीची शिडशिडीत अंगकाठी बघण्याची सवय असल्यामुळे कदाचित या सिनेमातला तिचा कडेलोटी कृशपणा जाणवणार नाही, पण तिचे पंखे नसणा-यांना मात्र ती शुटींगच्या दरम्यान आजारीबिजारी होती का असाच प्रश्न पडावा...पण ते बाजूला सारलं तर तिचा "जोआन" या स्वच्छंदी तरुणीच्या रोलमधला स्क्रीन प्रेझेन्स अवाक् करणाराच्च!...(याआधी 'तेजाब' बघताना वारंवार येणा-या फ्लॕशबॕक्सनी चक्रावून सोडलं होतं..पण तेजाबमधल्या फ्लॕशबॕक्सची संख्या फुसकी ठरेल इतक्या संख्येनं "टू फाॕर द रोड"मधे फ्लॕशबॕक्स येत जातात)...पण त्यातनंच दोघांमधल्या नात्याचा ग्राफ अगदीच स्पष्ट रेखीवपणे जाणवत जातो...


खूप वेगळी ट्रीटमेंट असणारा हा सिनेमा आवडावा तुम्हाला....!!!


"अॕरबेस्क"

-----

ही एक वेगवान रहस्यकथा! ग्रेगरी पेक आणि सोफिया लोरॕनची जोडी!!


 हा सिनेमा तसा काहीसा मसालापटच पण याचीही बांधणीअत्यंत बघणीय आणि आपल्याला खिळवून ठेवणारी!


एका सांकेतिक चित्रलिपीत एक मेसेज लपवला गेलाय ज्याची उकल करण्याचं काम तश्या प्रकारची लिपी जाणणा-या तज्ज्ञ प्रोफेसर डेव्हिडवर (ग्रेगरी पेक) आल्येय. त्या मजकूरामागे अनेकजण हात धुवून लागलेत ...त्यात एक क्रूरकर्मा बिझीनेसमन आहे, एका अरब देशाचा पंतप्रधान आहे आणि गुंड कासीमसुद्धा!..आणि त्यापायी अनेकांचे खूनही होत जातायत...


बिझीनेसमनबरोबर असणारी मादक, सुंदर यास्मीन कोण असते? ती प्रोफेसरला मदत करते का? प्रोफेसरच्या जीवावर कोणकोणती संकटं कोसळतात, त्यांची वेगवान पाठलागांसकट केलेली उकल या सिनेमात पाहायला मिळते....हा ही सिनेमा रंजक आणि ग्रेगरी पेकच्या चाहत्यांना आवडेल असाच!!...


दोन वेगळ्या धाटणीचे सिनेमे आपल्याला स्टॕन्ली डोननचे वेगळे दिग्दर्शकीय अँगल दाखवून देतात !!

फादर आॕफ द ब्राईड

 फादर आॕफ द ब्राईड

----------

मला वाटतं पुरुष जास्त हळवे असतात बायकांपेक्षा! दोन्ही लेकींच्या बाबतीत मी तर होपलेसली इमोशनल आहे! मला आठवतंय बोरिवलीहून पुण्यात शिफ्ट झालो त्या सुरुवातीच्या पहिल्या दोनतीन वर्षांतच आम्ही "बालगंधर्व"ला मतकरींचं "जावई माझा भला" पाहायला गेलो होतो. निकिता असेल जेमतेम सातेक वर्षांची आणि गार्गी तर जेमतेम दोनेक वर्षांचीच! स्टेजवर प्रभावळकर, शिल्पा तुळसकर बाप-लेकीच्या भूमिकेत! आमचे बोरिवलीचे प्रिय वसंतभाऊ सोमणसुद्धा होते नाटकात...समोर स्टेजवर चाललेल्या नाटकात 'मुलीवर आत्यंतिक प्रेम असणा-या पित्याची भावना' बघताना इकडे प्रेक्षकांत बसलेला मी रुमाल काढून काढून डोळे पुसत रडत होतो...मला त्या बापाच्या काळजातली भावना हेलावून गेली होती..मंजूला आश्चर्य वाटत होतं की -"निकिता-गार्गी जेमतेम सात वर्ष आणि दोन वर्ष इतक्या लहान आहेत तर जणू दोघींची आजच लग्न होऊन त्या सोडून निघाल्यासारखा हा यडपट इतका का आसवं गाळतोय नाटक बघताना?"..पण मी तिला काय सांगणार?.. मलाच कळत नव्हतं पण प्रभावळकरांच्या भूमिकेशी तादात्म्य पावून मी प्रचंड हळवा झालो होतो खरा त्या दिवशी...(तसाही मी खूप भावनाप्रधान...रडकाच्च माणूस आहे म्हणा....मी आजही कित्येक नाटकं/ सिनेमे बघताना रुमाल ओला होईस्तो रडत असतो प्रेक्षकांत बसून..)..


"जावई माझा भला"च्या त्या प्रयोगाला बावीसेक वर्षं उलटल्येत!..माझ्या मोठ्या लेकीने निकिताने लग्न होऊन नुकतीच तिच्या नव-याबरोबर दूरदेशी आयुष्याच्या नव्या टप्प्याची सुरुवात केल्येय....पण मला मात्र रोज तिचा कालपरवापर्यंतचा घरातला वावर आठवत असतो आणि मग रडायला येत असतं..(मैत्रिणीच्या सांगण्यावरनं नळ स्टाॕपच्या अभिनव चौकातल्या होमीओपॕथीच्या दुकानतनं 'रेस्क्यू रेमेडी, वाॕलनट' सारख्या फ्लाॕरल रेमेडीच्या गोळ्या आणून झाल्यात 'इमोशन्स सप्रेस' करायला पण त्याचा कुठे फायदा होतोय?..लेकीच्या आठवणीत विव्हल होणं कुठे थांबतंय?)..खूप मैत्रिणींनी समजावलंय -"लेकीच्या नव्या छान आयुष्याला सुरुवात झाल्येय..तिला मनपसंद नवरा मिळालाय..तुला उत्तम जावई मिळालाय..ती तिकडे परदेशात नवीन आयुष्य सुरु करत्येय तर तू छान आनंदी असायला हवंस...प्रत्येकच बापाला कधीना कधी लेकीचा वियोग हा अटळ असतोच..उलट आपण छान लांबून त्यांचं सुखी आयुष्य पाहायचं.." वगैरे..वगैरे...ते सगळं सगळं मान्यच!..तिच्या नवीन आयुष्याबद्दल खुश आहेच, तरी रोज तिची आठवण आली की तो क्षण हलवून जातच असतो...गदगदून येतंच...


आज ह्या बॕकग्राऊंडवरच माझ्या आवडीच्या १९३० ते १९६० ह्या हाॕलीवुडच्या सुवर्णकाळातला १९५० सालचा स्पेन्सर ट्रेसी आणि एलिझाबेथ टेलर बाप-लेकीच्या रोलमधे असणारा "फादर आॕफ द ब्राईड" बघितला! अफाट्ट मूव्ही!...प्रत्येक मुलीच्या बापाच्या काळजाला भिडणारा...!!


दिग्दर्शक व्हिन्सेंट मिनेलीने एक्केक प्रसंग रंगतदार केलेत...१९४९ साली आलेल्या एडवर्ड स्ट्रीटर च्या याच नावाच्या कादंबरीवरनं मिनेलीने हा सिनेमा बनवला! फ्रेडरिक मार्च, चार्ल्स लाॕटन आणि वाॕल्टर पिजनसारख्या दिग्गजांचा बापाच्या रोलसाठी विचार झाला होता पण रोल मिळाला द ग्रेट "स्पेन्सर ट्रेसी" ला आणि त्याने सोनं केलंय त्या भूमिकेचं! इतका सहज वापर..अॕक्टींग नाही..खरंच जगलाय तो जणू ती बापाची भूमिका...


सिनेमा उलगडतो फ्लॕशबॕक मधून...आपल्या मुलीचं "के"चा (लीझ टेलर) लग्नसमारंभ संपलाय...आणि बापाला, स्टॕन्ले बँक्सला (स्पेन्सर ट्रेसी) गेल्या तीन महिन्यांपासूनचे आजच्या दिवसापर्यंतचे सारे प्रसंग आठवतायत...ही सुरुवातीची तीन मिनिटं स्टॕन्ले आपल्याशी कॕमे-यात बोलतो...आपण बाप मंडळी कशी बेसावध असतो आणि अचानक "तो क्षण" येतो हे तो सांगतो -"I would like to say a few words about weddings. I've just been through one. Not my own. My daughter's. Someday in the far future I may be able to remember it with tender indulgence, but not now. I always used to think that marriages were a simple affair. Boy meets girl. Fall in love. They get married. Have babies. Eventually the babies grow up and meet other babies. They fall in love. Get married. Have babies. And so on and on and on. Looked at that way, it's not only simple, it's downright monotonous. But I was wrong. I figured without the wedding.”...


आणि मग कहाणी उलगडते...स्टॕन्लेच्या घरचा तो दिवस. स्टॕन्ले आॕफिसमधनं घरी परतल्यावर दोन्ही मुलांचं जुजबी "हाय" करत पळणं..आणि मग त्याची लाडकी देखणी लेक "के" वरच्या मजल्यावरनं खालती येते.तिचं जरा विशेष खुष असणं..दिसणं...तिला कुणीतरी काही प्रेझेंट दिलेलं आसणं...आणि आचानक तो क्षण...'के' नं जेवणाच्या टेबलवर अगदी कॕज्युअली आपण बकले डन्स्टनच्या (डाॕन टेलर) प्रेमात पडलोय आणि त्याच्याशी लग्न करणार असल्याचं जाहीर करणं!...स्टॕन्लेमधल्या बापाला तो मोठ्ठाच धक्का आहे खरं तर...पण हळूहळू त्याला परिस्थिती स्विकारावीच लागते की त्याचं लाडकं पिल्लू आता मोठी मुलगी झाल्येय आणि ती स्वतंत्र निर्णय घेऊ शकत्येय...


त्याची बायको एली (जोन बेनेट) लगेच लेकीच्या लग्नाचे प्लॕन्स आखायला सुरुवातही करते..पण इथे ह्या बापाची रात्रीची झोपच उडालेली असते!..


पण पुढच्या प्रसंगात आपला जावई चांगला उमदा तरुण आहे आणि यशस्वीपणे एका उद्योगाची धुरा सांभाळतोय ऐकून त्याची के च्या भविष्याविषयीची काळजी कमी होते...


आईच्या सांगण्यावरनं मग के दोन्हीकडच्या आईबापांची मिटींग ठरवते...व्याह्यांकडे गेल्यावर मार्टीनीचे ग्लासावर ग्लास रिचवत स्टॕन्लेची अथक बडबड...हा प्रसंग बाकी बहारदारच!...


आणि मग पुढे लग्न समारंभ ठरवण्याची लगबग...हाताबाहेर चाललेला खर्च...वाढत जाणारी पाहुण्यांची यादी...थोडा ताणतणाव...एका प्रसंगी तर बापानंच लेकीला पळून जाऊन लग्न करण्याचं सुचवणं....पण पुढे सगळं सुरळीत होत तो लग्नाचा दिवस...खुश असणा-या लेकीसाठी खुश असणारा पण आतनं हळवा झालेला पिता....


जास्त लिहित नाही...लिहू शकणारही नाही..पण मी ज्या मनस्थितीतनं गेलो तशीच मनःस्थिती वर्णन करणारं स्टॕन्लेचं सिनेमातलं  मनोगत-


..Who giveth this woman? This woman... But she's not a woman. She's still a child. And she's leaving us. What's it going to be like to come home and not find her? Not to hear her voice calling "Hi, Pops" as I come in? I suddenly realized what I was doing. I was giving up Kay. Something inside me began to hurt....


(मला माझ्या लेकीचा लग्नाचा प्रसंग उभा राहिलाय डोळ्यांसमोर हे लिहितालिहिता....लग्न...तिचं नव-याच्या घरी जाणं...आणि आता तर ती देशाबाहेर...अक्षरं धुसर झाल्येत अश्रुंच्या पडद्याआड...)


फादर आॕफ द ब्राईड....!!

तेरे घर के सामने

 तेरे घर के सामने

--------

१९६३ सालच्या ह्या सिनेमाची कथा तशी खूपच सिम्पल! दिग्दर्शक विजय आनंदमधल्या लेखकाला ही कथा सुचली ती 'मित्रत्वाचं नातं असलेल्या पण नंतर वितुष्ट आलेल्या भारत- चीन देशांच्या १९६२ सालच्या नातेसंबंधांवरुन'! पण त्याला युद्ध आणि आंतरराष्ट्रीय राजकारण असल्या गोष्टी पडद्यावर दाखवायच्या नव्हत्या, म्हणून त्याने त्याला दोन देशांऐवजी दोन शेजा-यांमधली मैत्री, चढाओढ, वितुष्ट अशी डूब दिलीन आणि त्या पार्श्वभूमीवर, त्या दोन घरातल्याच पुढच्या तरुण पिढीत फुलणारं प्रेम दाखवत एकापेक्षा एक सुमधुर गाण्यांनी सजलेला म्युझीकल सिनेमा निर्माण केलान!


गुरुदत्तप्रमाणेच दिग्दर्शक विजय आनंदचाही सिनेमातल्या गाण्यांच्या पिक्चरायझेशनचा सेन्स अफाट होता. छायाप्रकाशाचा खेळ आणि कॕमेरा अँगलमधल्या ब्रिलिअन्सबरोबरच, त्या गाण्याच्या शब्दांना पर्फेक्ट न्याय देणारं विजय आनंदचं गाण्यांचं 'टेकींग' अद्भूत असायचं!...."तेरे घर के सामने" हे टायटलचे शब्द असणारं ते क्लबच्या बारमधल्या गाण्याचं टेकींग आठवा! प्रेमात आकंठ बुडालेल्या प्रेमिकाला जळी- स्थळी- काष्ठी- पाषाणी त्याची प्रियतमा दिसत असते. तशी ह्या सिनेमाच्या हिरो देव आनंदला त्याची प्रेयसी नूतन व्हिस्कीच्या पेल्यात दिसते. आणि हो! व्हिस्की पिऊन चढली म्हणून झालेला भास नव्हे, तर पिण्याआधीच! असीम प्रेमापोटी जन्मलेला आभास! जवळपास ६० वर्षांपूर्वी बनलेल्या ह्या सिनेमाच्या काळात आजच्यासारखं VFx किंवा SFx सारखं तंत्र नव्हतं ..तरीही दिग्दर्शक विजय आनंद आणि नवकेतनच्या बहुतेक सर्व सिनेमांचे हुकुमी एक्का असलेले कॕमेरामन वीरेंद्र रत्रा यांनी त्या व्हिस्कीच्या फेसाळ ग्लासात नूतनला दाखवत जो इफेक्ट साधलाय त्याला तोडच्च नाही! .देव जे गाण्यातनं सांगतोय त्यावरचा ग्लासातला नूतनचा अभिनय तर खल्लासच करतो आपल्याला! गाण्यात देव जेंव्हा व्हिस्कीच्या ग्लासात तिला बघताना बर्फाचा खडा टाकतो तेंव्हा त्या गार स्पर्शाने तिचं शहारणं आणि त्याला बर्फाचा खडा काढायला लावणं...'तारे सजाऊंगा तेरे घर के सामने" म्हणत देव ग्लासवर हलकेच टिचकी मारतो तेव्हा ती टिचकी नाकावर बसल्याची अमाप गोड रिऍक्शन....आह्हाच्च...


दिल्लीच्या दक्षिण दिशेला असणा-या कुतुबमिनारला भारतातल्या कोट्यवधी पर्यटकांबरोबर (आपणही आलो त्यात) सर्वांनीच भेट दिली असेल...त्यात हज्जारो प्रेमीयुगुलंही असतील. पण तिथे गोलगोल जिन्यावर एखादं गाणं शूट करण्याची भन्नाट कल्पना विजय आनंदसारख्या जिनियसलाच सुचू जाणे! पण तिथे शूटींगला परवानगी न मिळाल्यामुळे त्याने चक्क मेहबूब स्टुडियोत, कुतुबमिनारच्या आतल्या पाय-यांचा हुबेहुब गोल सेट उभा करुन दहा दिवसांत "दिल का भँवर करे पुकार" सारखं अजरामर अवीट गोड गाणं चित्रीत केलंन्! "सुनिये..खामोशी की आवाज..जैसे भँवरे गूँज रहे हो..." ह्या नूतनच्या म्हणण्यावर "तो आवाज तर माझ्या हृदयातल्या भावनेचा" असं मिश्कील उत्तर देत, देव रफीच्या माधाळ आवाजात ते गाणं गात, कुतुबमिनार उतरत तिच्या हृदयाच्या कप्प्यात जाऊन बसतो ते गाणं अद्वितीय असंच!!


सिनेमाची कथा थोडक्यात सांगायची तर दिल्लीतली दोन धनाढ्य, रईस माणसं म्हणजे ओमप्रकाश आणि हरिंद्रनाथ चट्टोपाध्याय. ओमप्रकाशचा मुलगा देव आनंद जो अमेरिकेहून आर्किटेक्ट बनून आलाय. नूतन ही हरिंद्रनाथांची मुलगी. सिनेमाच्या सुरुवातीला दिल्लीतल्या दोन मागेपुढे असणा-या प्लाॕट्सचा लिलाव सुरु असतो आणि एकमेकांवर ईर्ष्येने चढ्या बोली लावत ओमप्रकाश आणि हरिंद्रनातथ ते प्लाॕट्स खरेदी करतात,  दोघांनाही आपापल्या प्लाॕटवर दुस-यापेक्षा भारी बंगला बांधून हवाय आणि दोघांचाही आर्किटेक्ट एकच देव आनंदच आहे. दोन्ही बापांमधे चढाओढीतनं, एकमेकांवर कुरघोडी करणं... 


त्यानंतरच्या मजेशीर घोटाळ्यातनं देव आणि नूतनचा परिचय होतो आणि त्याचबरोबर नूतनचा भाऊ म्हणून राजेंद्रनाथ आणि देवची कलीग म्हणून झरीन कात्रक यांची जोडी समोर येते. (ही झरीन पुढे संजय खानशी लग्न करुन झरीन खान झाली म्हणजेच हृतिक रोशनची सासू!)..हे चौघंही जेव्हा पहिल्यांदा एका हाॕटेलमधे जातात तेव्हा तिथे सिनेमातलं पहिलं गाणं समोर येतं "दिल की मंझील है कुछ ऐसी मंझिल"...स्पॕनिश शब्द वापरुन त्याच अंगाने जाणा-या ट्यूनवरचं हे गाणं सादर केलंय हेल्गा आणि त्यावेळी युरोपियन डान्सेससाठी प्रसिद्ध असणा-या एडविना ने!


या सिनेमाआधी सीमा, सुजाता, अनाडी सारख्या सिनेमांतनं आपल्या जबरदस्त अॕक्टिंगची छाप पाडणारी नूतन, विजय आनंदला या रोलसाठी हवीच होती आणि तश्यात या सिनेमाआधी तिचे देवबरोबरचे बारिश, मंझिल आणि पेइंग गेस्ट गाजलेले आणि लोकांना देव-मधुबालाइतकीच त्यांची गोड जोडीसुद्धा रुपेरी पडद्यावर आवडून गेलेली!! मोतीलाल, बिमल राॕय, अमिया चक्रवर्ती सारख्या दिग्गजांकडे शिकलेल्या नूतनला दिग्दर्शक म्हणून विजय आनंदला एखाद्या सीनमधे काय अपेक्षित आहे हे त्याने समजावून सांगण्याआधीच कळत असे! नूतनचा अभिनय सहजसुंदर, उत्स्फूर्त असायचा!!.तिचा श्यामल वर्ण, “गोड” ह्या शब्दाच्या पलीकडचा गोड रेखीव चेहेरा, त्यां ठळक भिवया, जादुई हसू आणि अत्यंत बोलके डोळे...सरसर बदलत जाणारे विभ्रम...ती लाजवाब एक्स्प्रेशन्स...


देवची आणि तिची केमिस्ट्री तर कमालीची मॕच झालेली दिसते आपल्याला! एका प्रसंगी बंगल्याच्या साईटवर नूतनच्य आईवडिलांबरोबर असताना त्याचवेळी त्याचेही आईवडिल तिथे पोहोचतात आणि मग पुढचा संभाव्य धोका टाळण्यासाठी तो पोटात कळ आल्याचं नाटक करुन नूतनला घेऊन तिथनं पळ काढतो आणि दोघं एकांतात असताना आणखी एक बेमिसाल गाणं समोर येतं - "ये तनहाई हाय रे हाये जाने फिर आये ना आये.."


दोघांच्या बापांसाठी बंगल्यांची डिझाईन्स बनतायत...पण त्यांच्या लपूनछपून होणा-या भेटीं..तिचं घरी उशीरा परतणं.. तिच्या घरी संशयाचं वातावरण आणि तश्यात तिला आईबरोबर सिमल्याला रवाना व्हावं लागणं...


ती सिमल्यात माॕल रोडवर कुठेतरी बंगल्यात आहे...देव तिला शोधत “तू कहां ये बता” म्हणत गल्लीबोळ धुंडाळत फिरतोय...एकदाचा त्याचा आवाज तिच्यापर्यँत पोचतो...ती धावत घराच्या बाल्कनीत येते...त्याला पाहून प्रेमभराने दोन्ही हात फैलावते...तिचं दर्शन होऊन तो खुशीसे पागल झालाय...पण घरच्यांना सुगावा लागु नये म्हणू ती त्याला थांबायची खुण करत पटकन धावत जाऊन कानोसा घेत खोलीचा दरवाजा ओढून घेते आणि पुन्हा बाल्कनीत येऊन त्याच्याकड अत्यंत प्रेमभरल्या नजरेने पाहत हाताची घडी घालून उभी राहते...जणू त्याला नजरेनेच सांगत्ये-“बघ राजा.....मी आहे तुझ्यासाठी...तुझीच...तुझ्याकडे बघत..तुझ्यासमोर...बोल काय बोलायचं ते....”...त्या गाण्यात नूतनने जे हे कमालीचे एक्स्प्रेशन्स दिलेत त्याला तोडच नाही...


देखो रुठा ना करो" गाण्यातल्या कडव्यात तोल जाऊन पडता पडता सांभाळून "जानपर मेरी बनी आपकी ठहरे हंसी" म्हणत देववरचा लटका राग आणि फुरंगटलेले हावभाव तिनेच द्यावेत...


सिनेमात चार बेमिसाल गाणी इतक्या पटापट आपल्यासमोर येतात की आधीच्या गाण्याची नशा उतरेपर्यंत पुढचं तितकंच धुंद करणारं गाणं समोर हजर होतं आणि त्यात आपला लाडका मदनाचा देखणा पुतळा देवसाब आणि आपल्या नटखट अदांनी त्याला साथ देणारी लोभस नूतन...!!


दोघांच्या बापांचा वाढत जाणारा बेबनाव हा देव-नूतनच्या प्रेमातला अडसर...आपल्या वैयक्तिक हेव्यादाव्यांपायी आपल्या मुलामुलीचं लग्न होऊ न देण्यापर्यंत निर्णय घेतले जातात..सिनेमा शेवटाकडे येताना हे अवघड वळण?...शेवट काय होतो? देवच्या "सुन ले तू दिल की सदा..प्यार से प्यार सजा..." ही फरयाद त्या कठोर हट्टी बापांचं मन वळवण्यात कामयाब होते का?


या प्रश्नांच्या उत्तरासाठी जरुर जरुर बघा १९६३ सालचा नवकेतन बॕनरचा हा म्युझीकल एंटरटेनर -"तेरे घरके सामने"...