----------------
आमच्या एरियात राहणारे बहुतेकजण मला आणि मंजूला वेगवेगळं चालताना बघतात!..(एकत्र हातात हात घालून आमचं चालणं लग्नाआधी दोन वर्षं आणि लग्नानंतर निकिता-गार्गी शाळेत जायला लागल्यावर इतिहासजमाच झालंय...)..पण नुसतंच एकत्र वाॕकला जाणंही होत नाही आणि मग बायका मंजूला पिडतात "हे काय? आम्ही तुम्हाला दोघांना एकत्र वाॕकला जाताना पाहिलंच नाही कधी?" ..सुरुवातीला मंजू वैतागायची ते ऐकून आणि मग सांगायची त्यांना -"अहो हा सकाळी ६.१५ ला घर सोडतो आणि कंपनीतनं संध्याकाळी ६.३० च्या पुढेच घरी येतो ..मग मूड नसतो त्याचा परत बाहेर वाॕकसाठी पडायचा" वगैरे...
आणि ते खरंच होतं ..कारण पुण्यात आल्यापास्नं मी तीन कंपन्या बदलल्या आणि सगळ्याच मयूर काॕलनीपास्नं वेगवेगळ्या दिशांना किमान ३४ वगैरे किलोमीटर दूर...भले कंपनीची मिनीबस असायची पण संध्याकाळी घरी परतेपर्यंत पकायचो....पण गेल्या पाचसहा वर्षांपास्नं (अर्ली रिटायरमेंट घेतल्यावर) तसा माझ्याकडे वेळ असतो...पण तरी आमच्या एकत्र चालण्याच्या "वेळा" आणि "वेग" जुळत नाही त्यामुळे निव्वळ व्यायाम म्हणून एकत्र चालणं नाहीच होत..
मंजूला आधी वाईट वाटायचं "कस्सला यूसलेस नवरा आहे आपला!...जरा बायकोबरोबर वाॕकला जायला म्हणून नको...बाकीची जोडपी बघा कशी छान एकत्र जातात..." वगैरे...पण नंतर तिचंही संध्याकाळचं शेड्युल बदललं आणि ते दुःख किंवा सल कमी झाला!....
मला ते पटत होतं पण समहाऊ नाही बाबा जमलं!!..एकतर मंजू ब-यापैकी हळु चालते आणि तिच्या गतीने चालताना व्यायाम कुठचा..गप्पाच मारणं होणार...मग मी आपला एकटाच कोथरुडभर फिरतो वेगवेगळ्या एरियात...सुरुवातीला मंजूनेच सुचवलं म्हणून अजंठा अॕव्हेन्यू जवळच्या 'थोरात उद्याना'त जायचो...पण तिथली एक राऊंड जेमतेम ५००-६०० मीटरची..म्हणजे किमान चार किलोमीटर चालायचं, तर आठवेळा तिथे गोलगोल ट्रॕकवर फिरत बसा...मग प्रत्येक फेरीत 'तेच तेच चेहरे' समोर येणार...मला ती मोनोटोनी डोस्क्यातच जायची...मग सरळ मयूर काॕलनीतनं बाहेर कर्वे रोडवर येऊन वेगवेगळ्या दिशेला चालायला सुरुवात केली..काय मझा असतो त्यात..कधी नवसह्याद्री..कधी डीपी रोड...कधी शिवाजी पुतळ्यावरुन डहाणूकर..कधी राहूल नगर...कधी सिटीप्राईड...कधी चक्क नळस्टाॕप वरनं सीडीएसएसवरनं ..कधी पोतनीस परिसर...अशा वेगवेगळ्या रुट्सला चालताना मस्त वाटतं!...
पण हे मात्र मान्यच की रोज न चुकता जोडीने वाॕकला जाणा-या नवराबायकोंचं मला आदरमिश्रीत कुतूहल आणि कौतुकमिश्रीत औत्सुक्य वाटत राहतं!..इतकीss वर्षं त्यांनी जे पराकोटीचं प्रेम टिकवलेलं असतं त्याबद्दल साष्टांग दंडवतच त्या सा-या जोडप्यांना!..(एक क्रुकेड विचारही आला होता मनात की - इतकी वर्षं अगदी रिटायर होऊनही म्हातारे सिनीयर सिटीझन झाले तरी एकत्र वाॕकला जातात त्यांना आपला पार्टनर हाच/ हिच जगातली एकमेव जवळचा मित्र/ मैत्रिण असतात??? दुसरे मित्रमैत्रीण नसतात की गरजही नसते??)...अशी सर्व जोडपी जी वर्षानुवर्ष एकत्र वाॕकला जातात त्यांना कसंकाय जमतं इतक्या अशक्य प्रेमात रोज एकत्र वाॕकला जाणं?!!...खरंच ग्रेट बाबा ही कपल्स!..
(इथे मी मंजूबरोबर सलग दोनतीन दिवस गेलो तरी चौथ्या दिवशी तीच म्हणेल "ए, आज तू एकटाच जा किंवा दुसरा मित्रमैत्रिण पकड बाबा!" ..कारण सलग एक तास रोजरोज माझ्यासारख्याबरोबर वाॕकला जाताना कुठेतरी असा एखादा विषय निघणारच की ज्यावर आमचं एकमत नसणार..की झ्झालं...!! ) 😆
गंमत म्हंजे इतर नवराबायको कसे प्रेमाने कायम एकत्र चालतात त्यावरुन मला टोमणे मारणा-या मंजूला मध्यंतरी तीनचार मैत्रिणी भेटल्या आणि त्या मिळूनच मग एकत्र वाॕकला जायला लागल्या...मग मला चान्स मिळाला मंजूला बोलायला-"बघ त्या तुझ्याबरोबर येतायत..म्हणजे जगात सगळ्यांचीच प्रेमं सतत ऊतू जात नाहीत रोजरोज वाॕकला एकत्रच जाण्यासाठी भले एरवी ते २४ तास अखंड प्रेमात डुंबलेले असले तरी..!!!" 😉😄
असो..पण सध्यातरी वेगवेगळे वाॕक घेण्याचं रुटीन सेट झालंय आमचं! 😍☺️
No comments:
Post a Comment